Η Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Καραμανλή κάνει  αυτοκριτική και παρεμβαίνει  υπέρ μιας νέας ειλικρινούς πολιτικής  στην Ελλάδα. (του Michael Martens)

Αθήνα, Ιούνιος. Πρίν απο ένα μήνα παίχτηκε στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ένα αξιομνημόνευτο έργο. Η Ελλάδα, ως αντιστάθμισμα  των δισεκατομυρίων Ευρώ που έλαβε  ως βοήθεια απο τα μέλη της Ευρωζώνης  και το Δ.Ν.Τ έπρεπε να υιοθετήσει ένα ευρύ εξυγχρονιστικό πρόγραμμα. Μόλις κάμφθηκαν στο Βερολίνο και στις άλλες πρωτεύουσες οι αντιστάσεις για τα άνευ προηγουμένου δάνεια, το Ελληνικό Κοινοβούλιο δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτε άλλο απο το να δεχτεί τη βοήθεια με τις προυποθέσεις που τη συνόδευαν. Δεδομένης της σοβαρής κατάστασης της χώρας, εθεωρείτο δεδομένο πως εκτός των δύο κομμάτων της Αριστεράς, τα υπόλοιπα κόμματα θα υπερψήφιζαν το πακέτο, ώστε οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις να τύχουν της μεγαλύτερης πολιτικής στήριξης και να εξασφαλιστεί η εφαρμογή τους – κάτι που δε συνέβη.

Το κόμμα που  θεωρεί εαυτόν συντηρητικό, η Νέα  Δημοκρατία, που από το 2004 ως το 2009 κυβερνούσε τη χώρα με Πρωθυπουργό  τον Κώστα Καραμανλή και  επιτάχυνε  σημαντικά την κατάρρευση της  με πρωτοφανή - ακόμη και για τα Ελληνικά δεδομένα - κακοδιαχείρηση και  διαφθορά, ιδιαίτερα τα δύο τελευταία  χρόνια της διακυβέρνησής της, αρνήθηκε να στηρίξει τα μέτρα λιτότητας. Ακόμη  και ο πρώην Πρωθυπουργός Καραμανλής, που έχει αποσυρθεί πλήρως απο  τα κοινά, σε μια απο τις σπάνιες  εμφανίσεις του στο Κοινοβούλιο, κάθησε στην τελευταία σειρά και  καταψήφισε. Μόνο μια βουλευτής του  πρώην κυβερνητικού κόμματος υπερψήφισε τις μεταρρυθμίσεις – η πρώην  Υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη. Μιλώντας στην εφημερίδα μας, λέει πως  είναι το μόνο μέλος της κυβέρνησης Καραμανλή που μιλά ανοιχτά σε ξένη εφημερίδα για την κατάσταση  της Ελλάδας.

«Δεν ψήφισα υπέρ της  κυβέρνησης, αλλά υπέρ της Ελλάδας. Αυτή τη χρονική στιγμή δεν υπήρχε άλλη δυνατότητα. Αυτό το πακέτο μέτρων ήταν ζωτικής σημασίας για την  Ελλάδα. Σε διαφορετική περίπτωση δε θα ήμασταν σε θέση να προχωρήσουμε», λέει αναλύοντας την ψήφο της. Αναφέρει οτι μέρες πριν την ψηφοφορία ήρθε σε επαφή με πολλούς Ευρωπαίους ομολόγους της, απο την περίοδο που ήταν και η ίδια Υπουργός. «Ήξερα οτι η στάση της Ευρώπης απέναντι στην Ελλάδα δεν ήταν θετική. Ήξερα πόσο δύσκολα κάποιοι Βουλευτές στις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες θα υπερψήφιζαν το πακέτο στήριξης της Ελλάδας. Κατέστη λοιπόν σαφές, οτι αυτό το πακέτο πρέπει να στηριχθεί και απο το δικό μου κόμμα. Δυστυχώς δεν κατάφερα να πείσω.»

Και αυτό γιατί, ο Αντώνης  Σαμαράς είχε δώσει γραμμή στο  κόμμα του, να καταψηφίσει το πακέτο λιτότητας. Λίγες εβδομάδες πρίν, τότε που ούτε καν φαινόταν πόσοι πολλοί Έλληνες θα αποδέχονταν το πακέτο λιτότητας  ως αναγκαίο κακό, ο λαικιστής Σαμαράς ήλπιζε να παρουσιαστεί ως «η φωνή του λαού» ενάντια στα μέτρα ώστε να εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη δυνατή υποστήριξη. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως η συμφωνία προς τη γραμμή της Ν.Δ μειώνεται κι’άλλο μετά και την κίνηση τακτικής του προέδρου της. Στην Ευρώπη δε, οι Έλληνες συντηρητικοί βρίσκονται απομονωμένοι ακόμη και μέσα στην ίδια τους την πολιτική οικογένεια. 

«Αυτό σίγουρα θα βλάψει τη Νέα Δημοκρατία», λέει η  κυρία Μπακογιάννη, η οποία κατηγορεί  το Σαμαρά πως βάζει το προσωπικό  του συμφέρον πάνω από αυτό της  πατρίδας. «Αυτή είναι λογική πολιτικού  οπορτουνισμού. Αυτή είναι η παλιά Ελλάδα. Κανείς δε λέει το αυτονόητο, παίζονται απλώς παιχνίδια  τακτικής». Βέβαια, μέσα από τέτοιες δηλώσεις διαφαίνεται και μια προσωπική πικρία, γιατί ο Σαμαράς ήταν που το 1993 – τότε Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης του πατέρα της, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη – οδήγησε με κυνικούς υπολογισμούς στην ανατροπή της κυβέρνησης, χρησιμοποιώντας ως μέσο την υστερία για το Μακεδονικό ζήτημα. Πέρσι, ο επιτήδειος τακτικιστής Σαμαράς  κατέρριψε τις προπάθειες της Ντόρας Μπακογιάννη να αποτελέσει τη διάδοχο του Καραμανλή και να εκλεγεί στην προεδρεία της Ν.Δ.

Αλλά η πρώην Δήμαρχος της Αθήνας δε θέλει να μετατρέψει  την κριτική της προς το Σαμαρά (ο οποίος την τιμώρησε για την υπερψήφισή των μέτρων με διαγραφή απο το κόμμα) σε προσωπική έριδα. Καυτηριάζει  όλο το πολιτικό σύστημα – αλλά και την ίδια.

«Εάν πρέπει κάτι να μάθουμε από αυτή την κρίση, αυτό είναι πως πρέπει να ξεπεράσουμε  μια πολιτική λογική, η οποία οδήγησε  στο να μην πάρουμε τις πολιτικές  αποφάσεις που έπρεπε. Μια λογική λαϊκισμού, που καθορίζεται απο το πολιτικό κόστος που επισύρουν οι δύσκολες αποφάσεις, δεν μπορεί να αποτελεί το μπούσουλα για το μέλλον».

Για το λόγο αυτό είναι  λανθασμένη η δαιμονοποίηση της  διακυβέρνησης Καραμανλή. «Αν κάνουμε  τώρα αυτοκριτική, πρέπει να την κάνουμε  για τα τελευταία 30 χρόνια, για όλα  τα χρόνια που ακολούθησαν το τέλος  της δικτατορίας».

Σε καμιά περίπτωση  δε φείδεται κριτικής και για τα δικά της λάθη. «Και εγώ, πολλές φορές, λόγω αυτής της πολιτικής, δεν είπα τα πράγματα με το όνομά τους, πράγματα που θα έπρεπε να έχω πει». Στην ίδια λογική οδηγείται και ο νυν Πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, κατα την άποψή της. Θυμάται ακόμη την προεκλογική εκστρατεία, τον περασμένο Σεπτέμβρη, του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος, όταν αυτό ήταν στην αντιπολίτευση.

«Το ΠΑΣΟΚ έδωσε  μεγάλες οικονομικές υποσχέσεις λέγοντας πως λεφτά υπάρχουν για  να τις εκπληρώσει. Γνώριζε όμως την αλήθεια. Ο διευθυντής της  Τράπεζας της Ελλάδος προεκλογικά είχε πει στον κύριο Παπανδρέου το ίδιο που είπε και σε εμάς. Η Ν.Δ έκανε τον προεκλογικό της αγώνα λέγοντας ξεκάθαρα οτι θα χρειαστούν μεγάλες περικοπες, ενώ το ΠΑΣΟΚ υποσχόταν το εντελώς αντίθετο. Οι πολίτες είχαν δύο δυνατότητες : Είτε να ψηφίσουν κάποιον που τους έλεγε πως θα υπάρξει λιτότητα, είτε κάποιον που έλεγε πως υπήρχαν περισσότερα χρήματα απο ό,τι παλαιότερα». Η κυρία Μπακογιάννη αμφιβάλλει επίσης για το κατά πόσο το κυβερνών κόμμα πιστεύει στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. «Ο κύριος Παπανδρέου ίσως να έχει πεισθεί, εν το μεταξύ, για την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων, αλλά δεν χαράσσει μόνος του πολιτική. Χρειάζεται ανθρώπους γύρω του που πραγματικά πιστεύουν σ΄αυτή την πολιτική».

Ακολουθεί το άρθρο όπως δημοσιεύτηκε στη γερμανική εφημερίδα:

Wider die Logik des Opportunismus

Die Außenministerin der Karamanlis-Regierung übt Selbstkritik und tritt für eine neue Ehrlichkeit in der griechischen Politik ein / Von Michael Martens

ATHEN, im Juni. Vor einem Monat wurde im griechischen Parlament ein denkwürdiges Schauspiel aufgeführt. Griechenland sollte als "Gegenleistung" für die Milliardenhilfe von den Mitgliedern der Eurozone und vom Internationalen Währungsfonds (IWF) ein umfangreiches Modernisierungsprogramm annehmen. Als in Berlin und anderen Hauptstädten alle Widerstände gegen die beispiellosen Kredite überwunden waren, musste das griechische Parlament eigentlich nicht mehr tun, als die Hilfe unter den bekannten Bedingungen anzunehmen. Angesichts der ernsten Lage des Landes wurde erwartet, dass bis auf die zwei linksradikalen Splitterparteien alle Fraktionen für das Paket stimmen würden, um den folgenden Reformen eine breite politische Unterstützung und damit Durchsetzbarkeit zu sichern - doch das geschah nicht.

Ausgerechnet die sich als konservativ verstehende Volkspartei Nea Dimokratia (ND), die von 2004 bis 2009 unter Ministerpräsident Kostas Karamanlis das Land regiert und durch selbst für griechische Verhältnisse beispiellose Misswirtschaft und Korruption vor allem in den beiden letzten Jahren ihrer Machtausübung Griechenlands Annäherung an den Abgrund erheblich beschleunigt hatte, verweigerte den Sparmaßnahmen die Unterstützung. Auch der den Blicken der Öffentlichkeit sonst gänzlich entzogene ehemalige Regierungschef Karamanlis saß bei einem seiner raren Auftritte im Parlament in der letzten Reihe und stimmte gegen die Reformen.

Nur eine einzige Abgeordnete der früheren Regierungspartei stimmte für die Reformen - die ehemalige Außenministerin Dora Bakogiannis. Im Gespräch mit dieser Zeitung ist sie nun auch das erste Mitglied des Kabinetts Karamanlis, das sich öffentlich gegenüber einer ausländischen Zeitung zur Lage in Griechenland äußert. "Ich habe nicht für die Regierung gestimmt, sondern für Griechenland. Es gab in dieser Lage keine andere Möglichkeit. Dieses Paket war für Griechenland sehr wichtig. Wir wären sonst nicht fähig gewesen, am nächsten Tag weiterzumachen", erläutert sie ihr Stimmverhalten. Sie berichtet, wie sie in den Tagen vor der Abstimmung mit vielen europäischen Außenministern telefoniert habe, die sie noch aus ihrer Amtszeit kannte. "Ich wusste daher, dass die Einstellung gegenüber Griechenland in Europa nicht einfach war. Ich wusste, wie schwer sich bestimmte Abgeordnete in anderen europäischen Ländern damit taten, das Hilfspaket für Griechenland zu unterstützen. Es war für mich daher klar, dass dieses Paket auch von meiner Partei unterstützt werden muss. Leider habe ich es nicht geschafft, den Parteiführer davon zu überzeugen."

Denn Antonis Samaras hatte seiner Fraktion verordnet, gegen das Sparpaket zu stimmen. Vor einigen Wochen, als sich noch nicht erkennen ließ, dass erstaunlich viele Griechen das Sparpaket als notwendiges Übel zu akzeptieren bereit sind, hatte sich der Populist Samaras offenbar erhofft, als "Stimme des Volkes" gegen die Reformen agitieren und sich so mehr Unterstützung sichern zu können. In den Umfragen ist die Zustimmung zur ND jedoch seit dem plumpen Schachzug ihres Vorsitzenden noch weiter gesunken, und in Europa stehen die griechischen Konservativen nun selbst in der eigenen Parteienfamilie isoliert da.

"Das wird der Nea Dimokratia auf jeden Fall schaden", sagt Frau Bakogiannis, die Samaras beschuldigt, seinen persönlichen Machtwillen über die Interessen des Landes gestellt zu haben. "Das ist die Logik des politischen Opportunismus. Das ist das alte Griechenland. Man sagt das Offensichtliche nicht, sondern spielt taktische Spielchen." Gewiss schwingt in solchen Äußerungen auch persönliche Erbitterung mit, denn es war Samaras, der 1993, damals Außenminister in der Regierung ihres Vaters Konstantin Mitsotakis, mit zynischer Berechnung dessen Sturz herbeigeführt hatte, indem er die maßgeblich von ihm angeheizte Hysterie im "Namensstreit" mit Mazedonien instrumentalisierte. Und im vergangenen Jahr vereitelte der geschickte Taktierer Samaras den Versuch von Dora Bakogiannis, sich als Nachfolgerin von Kostas Karamanlis zur neuen Vorsitzenden der ND wählen zu lassen.

Aber die ehemalige Bürgermeisterin von Athen will ihre Kritik an Samaras (der sie zur Strafe für ihr Stimmverhalten als der Partei ausschließen ließ) nicht auf einen persönlichen Kampf reduziert sehen. Sie geht mit der gesamten politischen Klasse ihres Landes - auch mit sich selbst - ins Gericht: "Wenn wir aus dieser Krise etwas lernen müssen, dann ist es die Überwindung einer politischen Logik, die dazu geführt hat, dass wir Politiker Entscheidungen nicht getroffen haben, die wir hätten treffen müssen. Eine Logik des Populismus, die bestimmt wird vor der Angst vor den politischen Kosten unangenehmer Entscheidungen, kann nicht maßgeblich sein für die kommende Zeit." Daher sei auch die "Dämonisierung" der Karamanlis-Regierung zwischen 2004 und 2009 falsch. "Wenn wir jetzt Selbstkritik üben, müssen wir sie für die vergangenen 30 Jahre üben, also für die gesamte Zeit nach dem Ende der Militärherrschaft." Keinesfalls nehme sie sich und "eigene Fehler" von Kritik aus, sagt Frau Bakogiannis: "Auch mich hat die Parteilogik oft dazu gebracht, Dinge nicht laut auszusprechen, die ich hätte aussprechen müssen."  Dieselbe Logik macht nach ihrer Darstellung auch dem jetzigen Ministerpräsidenten Giorgios Papandreou zu schaffen. Sie erinnert an den Wahlkampf der damals noch oppositionellen Panhellenischen Sozialistischen Bewegung (Pasok) im vergangenen September: "Die Pasok hat große finanzielle Versprechungen gemacht und behauptet, es gebe Geld, um sie zu erfüllen. Dabei wusste auch die Pasok die Wahrheit. Der Chef der griechischen Zentralbank hat Herrn Papandreou im vergangenen Jahr vor den Wahlen zur Lage des Landes dasselbe gesagt wie uns. Die ND hat dann einen Wahlkampf geführt, in dem sie deutlich gesagt hat, dass tiefe Einschnitte nötig sind, während die Pasok das Gegenteil versprach. Die Leute hatten also zwei Möglichkeiten: Jemanden zu wählen, der sagt, er werde viel sparen, oder jemanden, der behauptet, es gebe mehr Geld als früher."  Frau Bakogiannis bezweifelt denn auch, dass die Partei des Ministerpräsidenten an die nötigen Reformen glaubt. "Herr Papandreou ist inzwischen vielleicht von der Notwendigkeit der Reformen überzeugt, aber er macht die Politik nicht allein. Er bräuchte Leute um sich herum, die wirklich an diese Politik glauben."

Προκειμένου η χώρα να μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της, να μπορεί να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, να μπορεί να παρέχει υπηρεσίας υγείας, πρόνοιας και ασφάλειας, ακουμπά  πάνω σε ένα ευρωπαϊκό μηχανισμό υποστήριξης

Ταυτόχρονα η ελληνική κοινωνία μπαίνει σε  μια περίοδο θυσιών. Θυσιών που, για μια ακόμη φορά, ζητούνται και από εκείνους που έχουν τη μικρότερη ευθύνη για την παρατεταμένη παρακμιακή πορεία που ακολούθησε η Ελλάδα τα τελευταία 30 χρόνια.

Η επιτυχής αντιμετώπιση της κρίσης που μας μαστίζει είναι μονόδρομος για όλους μας.  Είναι πατριωτικό καθήκον.  Για να την πετύχουμε όμως απαιτείται ενότητα και εθνική συνεννόηση.

Απαιτείται και κάτι ακόμα: Ειλικρίνεια.

Δυστυχώς για όλους μας η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ  το κατάλαβε αυτό πάρα πολύ αργά. Αναβλητικότητα και παλινωδίες μηνών, αντιφατικές, αλληλοαναιρούμενες και, πολλές φορές, ξεκάθαρα ανόητες δηλώσεις. Ψευτοπαλληκαρισμοί και επιπόλαιες μπλόφες ήταν το δείγμα γραφής της κυβέρνησης εδώ και επτά μήνες. Όλα αυτά επιδείνωσαν μία ήδη δυσμενή οικονομική πραγματικότητα και μας έφεραν στο σημείο που είμαστε σήμερα.

Τα τελευταία 30 χρόνια, με μικρές εξαιρέσεις, το πολιτικό σύστημα, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες και το σύστημα των ΜΜΕ ζύμωσαν την ελληνική κοινωνία σε μια ακραία επιδοματική λογική.
 
• Αναλώθηκε το πολιτικό σύστημα σε μια πλειοδοσία παροχών και ψευτο-κοινωνικής πολιτικής με δανεικά .
• Αντί να αναζητήσουμε την ποιότητα, αντί να αναδείξουμε το ταλέντο και την αξιοσύνη, επιβλήθηκαν συνθήκες ισοπέδωσης και τεχνητής ομοιομορφίας, αλλά προς τα κάτω.
• Δημιουργήθηκε ένα οικονομικό περιβάλλον γεμάτο στρεβλώσεις και παθογένειες,  με τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά να κυριαρχούν.
• Δαιμονοποιήθηκε το επιχειρείν και το κέρδος.
• Μεγάλο μέρος της  ελληνικής επιχειρηματικής τάξης γαντζώθηκε κι αυτό γύρω από την κρατικοδίαιτη οικονομία.
Αυτή η πορεία μας έφερε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα.
Αυτή η υποκρισία πρέπει να τελειώσει εδώ.
 
Η κοινωνία έχει δεχθεί ένα σοκ. Οφείλουμε όμως  εγκαίρως να συνειδητοποιήσουμε ότι μεθοδεύσεις κοινωνικής έντασης και συγκρούσεων, δεν προστατεύουν το λαό από ανάλγητες πολιτικές. Εικόνες όπως αυτές που είδαμε με την Ακρόπολη σε κατάληψη, με αποκλεισμούς τουριστών στο λιμάνι, με επιθέσεις  σε επιχειρήσεις, θα έχουν ως αποτέλεσμα να πλήξουν τις νέες επενδύσεις, τον τουρισμό και την επιχειρηματικότητα. Πολύ περισσότερο συμπεριφορές και ενέργειες που οδήγησαν στη δολοφονία 3 νέων ανθρώπων από κουκουλοφόρους είναι απαράδεκτες, επικύνδινες και εθνικά επιζήμιες.

Για να τα καταφέρουμε δεν αρκεί μόνο η αντιμετώπιση του δημοσιονομικού  προβλήματος. Για να σταθεί η Ελλάδα στα πόδια της δεν χρειάζεται μόνο δανειστές.  Χρειάζεται και ανάπτυξη. Γιατί μόνο έτσι μπορούμε να στηρίξουμε αυτούς που έχουν πραγματική ανάγκη και να υπάρξει έμπρακτη κοινωνική αλληλεγγύη για τους αδύνατους συμπολίτες μας. Πρέπει να μεγαλώσουμε  τον πλούτο που παράγει η χώρα. Και σε αυτό τους τελευταίους επτά μήνες επικρατεί απόλυτη παράλυση. 

Το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν βοηθά τις επιχειρήσεις, αλλά αντίθετα εξακολουθεί να τους δυσκολεύει τη ζωή.
Πώς μπορείς να πετύχεις ανάπτυξη με ΦΠΑ 23%;
Πώς μπορείς να στηρίξεις τις επιχειρήσεις με φορολογία 40%;
Πώς θα στηρίξεις την απασχόληση όταν δεν δίνεις φορολογικά κίνητρα σε επιχειρήσεις για να διατηρήσουν, μέσα σε συνθήκες τέτοιας κρίσης, τις θέσεις εργασίας;

Είναι άμεση ανάγκη να  αναλάβουμε δράσεις και πρωτοβουλίες που θα επιταχύνουν την έξοδο απ’ την κρίση . Το πλαίσιο αυτών των πολιτικών περιλαμβάνει:

1. Οικονομική εξωστρέφεια με μια πολιτική που θα περιλαμβάνει: την ταξινόμηση των στοιχείων τα οποία αποτελούν συγκριτικά πλεονεκτήματα της χώρας, την  πρόβλεψη των τάσεων στις παγκόσμιες αγορές , τη θέσπιση κινήτρων

2. Ολοκληρωμένη  παρέμβαση,  που να εξασφαλίζει τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Χρειάζεται  μια συνολική μεταρρύθμιση, μια τίμια λύση για το ασφαλιστικό σύστημα, η οποία να στηρίζεται σε δύο ηθικούς κανόνες: ότι κανένας ασφαλισμένος δεν θα χάσει  πόρους τους οποίους έχει πληρώσει στο σύστημα και, δεύτερον, ότι η εθνική σύνταξη που χορηγεί το κράτος θα καλύπτει όλους όσους το έχουν ανάγκη. 

3: Καταπολέμηση των ολιγοπωλιακών καταστάσεων και των ακαμψιών σε όλες τις αγορές. Αυτό σημαίνει άνοιγμα των αγορών και των κλειστών επαγγελμάτων. 

4: Ουσιαστική και γρήγορη ενεργοποίηση του ΕΣΠΑ, αλλά και επέκταση των ΣΔΙΤ.

5:  Επιθετικό Πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων που να απαλλάσσει το δημόσιο και τους φορολογουμένους από χρέη και ζημιές

6: Ριζικές θεσμικές αλλαγές στην οργάνωση και λειτουργία του κράτους με στόχο να έχουμε ένα μικρό και ευέλικτο κράτος. Στο πλαίσιο αυτό έχω προτείνει την εισαγωγή και στην Ελλάδα του «δημοσιονομικού κανόνα» που θέτει συνταγματικά όρια στη δημοσιονομική επέκταση. Ο δημοσιονομικός κανόνας αφαιρεί από την εκάστοτε Βουλή, ή τον υπουργό των Οικονομικών, τη δυνατότητα να ψηφίζουν και να εφαρμόζουν μια υπέρ το δέον επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, προστατεύοντας τις επόμενες γενιές από την υπέρμετρη διόγκωση του δημοσίου χρέους.

Είμαστε σε έναν ανηφορικό δρόμο.

Δεν κάναμε την ώρα που έπρεπε μεταρρυθμίσεις και αλλαγές. Τώρα, απότομα και με οδυνηρό για πολλούς συμπολίτες μας τρόπο, πρέπει να τα αλλάξουμε  όλα.

Η Ελλάδα όμως  πρέπει να τα καταφέρει και θα τα καταφέρει. Θα τα καταφέρει η Ελλάδα των δημιουργικών δυνάμεων. Θα τα καταφέρει η Ελλάδα που έχει φιλότιμο και δεν φοβάται τη δουλειά. Θα τα καταφέρει η Ελλάδα της αλληλεγγύης.  Θα τα καταφέρουν οι δυνάμεις που μπορούν να σχεδιάσουν και να οικοδομήσουν την Ελλάδα της επόμενης μέρας.

Κοιτάζοντας πίσω, αυτές τις ιστορικές στιγμές, βλέπουμε ότι το νεοελληνικό κράτος από της γεννήσεώς του –και ακόμη πιο πριν, από τα πρώτα επαναστατικά χρόνια– έκανε, με εξαίρεση ελάχιστες κυβερνήσεις (π.χ. Χαριλάου Τρικούπη, Ελευθερίου Βενιζέλου, Κωνσταντίνου Καραμανλή), οικονομική πολιτική με κριτήρια άσχετα προς την οικονομία.

Η Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια έζησε ένα όργιο κακοδιαχείρισης, καθώς οι εθνικοί πόροι, αλλά και τα δάνεια, διοχετεύθηκαν –κατά μεγάλο μέρος– για την εξυπηρέτηση αλλότριων, ιδίως κομματικών, συμφερόντων. Στα «κομματικά συμφέροντα» εντάσσω και την, ιδίως από το 1981 και μετά, ψευδεπίγραφη άσκηση «κοινωνικής πολιτικής» η οποία, ενώ δεν έλυσε κανένα κοινωνικό πρόβλημα, διόγκωσε το κράτος και τις δαπάνες του και επέτεινε όλα αυτά τα φαινόμενα.

Σήμερα, η Ελλάδα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, καθώς την τελευταία τριακονταετία όλα τα φαινόμενα κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος και άσκησης αλυσιτελούς οικονομικής πολιτικής επιτάθηκαν. Δεν είναι τυχαίο που η περίπτωσή μας περιγράφεται διεθνώς ως «ελληνική τραγωδία». Διότι τι άλλο παρά τραγωδία είναι το γεγονός ότι αυξήσαμε το χρέος μας στο 113% του ΑΕΠ χωρίς ούτε την οικονομία να καταστήσουμε ανταγωνιστική ούτε τα κοινωνικά προβλήματα να λύσουμε, ενώ κατασπαταλήσαμε και πεντακόσια δισεκατομμύρια ευρώ; Τριακόσια του χρέους και διακόσια των κοινοτικών ενισχύσεων. Θυμίζω ότι μεταξύ 1912 και 1922 η Ελλάς διεξήγαγε τέσσερις πολέμους, δύο Βαλκανικούς, ένα Παγκόσμιο και τον Μικρασιατικό, χωρίς καν να πλησιάσει σε αυτό το σημείο.

Η κρισιμότητα των στιγμών επιβάλλει βαθιές τομές και ριζικές ανατροπές και γενναίες πολιτικές αποφάσεις. Ξεκινώντας από το ίδιο το Σύνταγμα της χώρας. Είναι βέβαιον ότι με τις τελευταίες αναθεωρητικές προσπάθειες του Συντάγματος χάσαμε, με κοινή ευθύνη όλων μας, πολλές ευκαιρίες. Σήμερα, όμως, πέρα από την πρωτόγνωρη οικονομική κρίση, ο λαός και ο τόπος αντιμετωπίζουν μια θεσμική κρίση, κρίση αξιών και προτύπων, κοινωνικής συνοχής και εμπιστοσύνης. Απέναντι σ’ αυτήν την πραγματικότητα απαιτείται άμεση δράση, με συγκεκριμένες τολμηρές πρωτοβουλίες.

Το πρώτο βήμα είναι να συμφωνήσουν οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου τώρα ότι η επόμενη Βουλή θα είναι σε κάθε περίπτωση αναθεωρητική, έτσι ώστε να καταστεί δυνατή η γρήγορη αναθεώρηση του Συντάγματος. Για την αντιμετώπιση της έκτακτης κατάστασης που αντιμετωπίζει η Ελλάδα χρειάζεται επανάσταση νοοτροπίας και να εκσυγχρονίσουμε πολιτικά τη χώρα, ακόμη κι αν καταστεί de facto αναγκαία η αλλαγή του σημερινού πολιτικού και κομματικού συστήματος.

Για παράδειγμα, η διαπίστωση ότι η οικονομική πολιτική διαχρονικά εκτρέπεται με έχει οδηγήσει σε ένα βασικό συμπέρασμα: η οικονομική πολιτική της χώρας, υπό την έννοια της άσκησης δημοσιονομικής πολιτικής εντός συνταγματικών ορίων, καθώς και ορισμένες καίριες παράμετροι που συντελούν στην ανάπτυξη και τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητάς της, πρέπει, επιτέλους, να τεθούν υπό την αιγίδα, και θα έλεγα τον χαλινό, του Συντάγματος, στην πρώτη προσεχή αναθεώρησή του.

Εισηγούμαι, λοιπόν, την εισαγωγή και στην Ελλάδα του «δημοσιονομικού κανόνα» που θέτει συνταγματικά όρια στη δημοσιονομική επέκταση. Είναι αδιανόητο το έθνος, σε καιρούς ειρήνης, να φθάνει, αλόγιστα, στα όρια της καταστροφής. Αυτό δεν επιτρέπεται να ξανασυμβεί. Ο δημοσιονομικός κανόνας έχει ήδη συνταγματικώς εισαχθεί σε χώρες, μεταξύ των οποίων η Ομοσπονδιακή Γερμανία και η Πολωνία: και στις δύο με άκρως ευεργετικά αποτελέσματα.

Της διατύπωσης και του ακριβούς περιεχομένου μιας τέτοιας ρύθμισης στον υπέρτατο νόμο της χώρας άλλοι είναι ασφαλώς καταλληλότεροι από εμένα να επιληφθούν. Η ανάγκη είναι, όμως, πασιφανής: μια τέτοια συνταγματική ρύθμιση θα απαγόρευε την πέραν ενός συγκεκριμένου ορίου δημοσιονομική επέκταση.

Η πρόβλεψη αυτή αφαιρεί από την εκάστοτε Βουλή ή τον υπουργό των Οικονομικών τη δυνατότητα να ψηφίζει και να εφαρμόζει μια υπέρ το δέον επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, προστατεύοντας τις επόμενες γενιές από την υπέρμετρη διόγκωση του δημοσίου χρέους.

Η υιοθέτηση ενός συνταγματικού δημοσιονομικού κανόνα σήμερα σίγουρα δεν θα βοηθήσει στην άμεση μείωση του ελλείμματος ή του δημοσίου χρέους. Ωστόσο, μπορεί να συμβάλει θετικά με δύο τρόπους: μπορεί να προστατεύσει τις επόμενες γενιές από ανεύθυνες πολιτικές και δυσάρεστες καταστάσεις, ανάλογες με αυτές που βιώνουμε σήμερα. Και –εκδηλούμενη από τώρα ως πρόθεση– μπορεί να συμβάλει στην προσπάθεια ανάκτησης της χαμένης αξιοπιστίας της χώρας.

Υπάρχουν πολλές άλλες αναγκαίες, κατά τη γνώμη μου, πλευρές μιας προσεχούς αναθεώρησης που έχουν, εμμέσως πλην σαφώς, σχέση με την οικονομία. H ενίσχυση της διαφάνειας μέσω της αλλαγής του πλαισίου για τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, αλλά και η ρύθμιση των θεμάτων που αφορούν το πολιτικό σύστημα και το πολιτικό χρήμα είναι απαραίτητες. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν πολίτες δύο ταχυτήτων και να μην υπόκεινται οι πολιτικοί στο Ποινικό Δίκαιο. Επίσης, η κατάργηση του μονοπωλίου της καθαρώς κρατικής εκπαίδευσης, π. χ., έπρεπε να έχει πραγματοποιηθεί από καιρό. Δεν κατέστη, δυστυχώς, δυνατή λόγω της υπαναχώρησης του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και σημερινού πρωθυπουργού. Οπως η δημιουργία Συνταγματικού Δικαστηρίου και οι εγγυήσεις ότι μπορεί η Ελλάδα να καταστεί χώρα ελκυστική για ξένες επενδύσεις.

Σήμερα, ακόμη και εν μέσω της καταιγίδας, υπάρχουν αρκετοί εκ των παροικούντων την πολιτική Ιερουσαλήμ οι οποίοι θεωρούν ότι μπορεί η οικονομία μας να καταρρεύσει, μπορεί το αναπτυξιακό μας μοντέλο των τελευταίων δεκαετιών να έχει χρεοκοπήσει, αλλά το πολιτικό σύστημα θα επιβιώσει. Πλανώνται. Η ώρα της αλήθειας έφτασε. Δεν θα αλλάξει η Ελλάδα αν δεν αλλάξουμε εμείς. Στην προσπάθειά μας αυτή, ο υπέρτατος νόμος, το Σύνταγμα της Ελλάδος, δεν νοείται να αποτελεί εμπόδιο. Το Σύνταγμα, ως υπέρτατος νόμος, οφείλει να καταστεί και ο υπέρτατος αρωγός.

1988, 1986, 1988. 1984, 1990, 1989. Αυτά είναι τα έτη γέννησης των αστυνομικών που γαζώθηκαν κυριολεκτικά με 100 σφαίρες. Θύματα τυφλής τρομοκρατικής βίας. Πίσω από τις στολές, κορίτσια και αγόρια, πλάι τους γονείς και αδέρφια, μπροστά στα αστυνομικά τμήματα, περαστικοί. Πάνω και πέρα απ’ όλα ένα ιδανικό, εκείνο της ανθρωποκεντρικής δημοκρατίας, μοναδικής κατάκτησης του διαφωτισμού, όπου δεν υπάρχουν πόλεμοι συστημάτων. Ενάντια σε αυτό το ιδανικό η σφαίρα που χτύπησε στον πνεύμονα τη Σοφία την Τρίτη. Οι πέντε σφαίρες που χτύπησαν στην πλάτη τον Παύλο πριν από είκοσι χρόνια. Και αυτοί που κρατούσαν τα όπλα. Τόσο απλά.

Τις τελευταίες ημέρες έχουν χυθεί πολλά κροκοδείλια δάκρυα, όπως δυστυχώς είθισται σε αυτές τις περιπτώσεις. Προκειμένου όμως αυτός ο απαραίτητος –και εν πολλοίς καθυστερημένος– διάλογος να έχει ουσιαστικά αποτελέσματα, οφείλουμε να συμφωνήσουμε πάνω σε κάποιες αυτονόητες παραδοχές, που θα αποτελέσουν τη βάση για μια πολιτική ουσίας και αποτελέσματος.

Χρειάζεται κατ’ αρχάς μια ψύχραιμη εκτίμηση της κατάστασης. Τον τελευταίο έναν χρόνο βιώνουμε όλοι μια απαράδεκτη κατάσταση κοινωνικής ανομίας. Δεν πρόκειται μόνο για τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου. Από τότε ακούμε σε καθημερινή σχεδόν βάση για επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα, επιχειρήσεις και τράπεζες, για εμπρηστικούς μηχανισμούς σε αυτοκίνητα, γραφεία και σπίτια, για κουκουλοφόρους που εφορμούν, καταστρέφουν και φεύγουν.

Για την κατάσταση, η οποία έχει δημιουργηθεί, όλοι έχουμε τις ευθύνες μας. Εμείς της Νέας Δημοκρατίας, που είχαμε και την ευθύνη της διακυβέρνησης του τόπου, αλλά και όλοι όσοι έβρισκαν ως εύκολο δρόμο αντιπολίτευσης το «όχι σε όλα». Δεν θα εξαιρέσω τον εαυτό μου, διότι θεωρώ υποκριτικό να παριστάνουμε τους μετά Χριστόν προφήτες, ό, τι και να έχει λεχθεί πίσω από κλειστές πόρτες. Ούτε θα το θέσω στη βάση του πολιτικού κόστους, διότι αυτό έτσι και αλλιώς το εισπράξαμε ως παράταξη στις περασμένες εκλογές.

Τα μέτρα του τελευταίου εξαμήνου, για τις κουκούλες, τις κάμερες και το DNA, ήταν αναμφισβήτητα σωστά και αναγκαία, μόνο που ήρθαν καθυστερημένα. Υπήρξε ένα θεμελιώδες ζήτημα ουσίας. Με την αναποφασιστικότητα και την ατολμία μας διαρρήξαμε τους δεσμούς εμπιστοσύνης μεταξύ πολιτικής ηγεσίας και Σωμάτων Ασφαλείας. Αναζητήσαμε την απόλυτη ομοφωνία ως προϋπόθεση εύρυθμης λειτουργίας του συστήματος και παραδοθήκαμε αμαχητί στην ηχηρή μειοψηφία, αγνοώντας τη σιωπηλή πλειοψηφία. Εν τέλει, ακούσια, βάλαμε νερό στον μύλο αυτών που υποθάλπουν μια θεωρητικώς «πολιτικά ορθή» στρεβλή κουλτούρα ανοχής.

Η κατάσταση όμως δεν μπορεί και δεν πρέπει να γίνεται ανεκτή από κανέναν. Υπάρχει μια πλατιά κοινωνική πλειοψηφία, οι απαιτήσεις της οποίας δεν μπορούν ούτε να υποτιμώνται ούτε να αγνοούνται. Οφείλουμε να βρούμε τους τρόπους να ανταποκριθούμε σε αυτές.

Είναι αναγκαίο να υπάρξει μια ξεκάθαρη πολιτική και κοινωνική συμφωνία για την προάσπιση των μηχανισμών ασφάλειας. Προκειμένου να γίνει αυτό, πρέπει να πάψουμε να είμαστε όμηροι αντανακλαστικών και στερεοτύπων του παρελθόντος. Δυστυχώς, ως κοινωνία και ως ηγεσία – πολιτική, ακαδημαϊκή, κοινωνική – οδηγηθήκαμε σε μια «δαιμονοποίηση» των εννοιών της ασφάλειας και της τάξης. Υπάρχει, βεβαίως, ιστορική εξήγηση γι’ αυτό, αλλά δεν παύει να είναι μια επικίνδυνη διαστρέβλωση. Ξεχνάμε ότι η δημόσια ασφάλεια και τάξη αποτελεί κοινωνικό αγαθό της Δημοκρατίας. Είναι δικαίωμα και κατάκτηση. Εξίσου σημαντικό με το δικαίωμα στη διαμαρτυρία. Οι δημοκρατικές ελευθερίες ούτε διαβαθμίζονται, ούτε αλληλοαναιρούνται. Οφείλουμε να τις περιφρουρούμε και να τις προασπιζόμαστε όλες. Δημοκρατία a la carte δεν υπάρχει.

Άλλωστε, αξίζει να θυμόμαστε ότι, όταν οι μηχανισμοί ασφάλειας της οργανωμένης πολιτείας υπονομεύονται, εκείνοι που πληρώνουν το τίμημα είναι πάντα οι φτωχοί και αδύναμοι. Οι ισχυροί έχουν εναλλακτικές λύσεις, λύσεις που οδηγούν σε άνθηση παρασιτικών φαινομένων, όπως οι «ιδιωτικοί στρατοί» ή οι «μπράβοι» και οι «προστάτες». Δημιουργούνται έτσι δύο κόσμοι: ο ένας ασφαλής, ο άλλος απροστάτευτος.

Είναι, παράλληλα, σημαντικό ως κράτος, αλλά και ως κοινωνία, να πάψουμε να δείχνουμε ανοχή σε φαινόμενα παραβατικότητας, που έχουμε φτάσει να θεωρούμε λογικό να βρίσκονται στην καθημερινή ατζέντα. Το «γκαζάκι της ημέρας», τα κτίρια υπό κατάληψη, η καταστροφή νεοκλασικών κτιρίων ή αγαλμάτων, το λαθρεμπόριο μέρα μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, δεν μπορούν να γίνονται ανεκτά. Η ανοχή σε αυτά τα «μικρά» οδηγεί σε μια επικίνδυνη εξοικείωση, σε ένα είδος ανοσίας. Η ανοσία όμως δεν είναι κάτι στατικό. Και τα όρια της ανοχής τεντώνονται ολοένα και περισσότερο. Δημιουργείται έτσι ένας ιδιότυπος μιθριδατισμός στη βία, ο οποίος προκαλεί έναν φαύλο κύκλο ανομίας, που πρέπει επιτέλους να σπάσει.

Ανάλογη θα πρέπει να είναι και η στάση μας στο ζήτημα του πανεπιστημιακού ασύλου. Δεν θα κουραστώ να υπενθυμίζω το αυτονόητο: πρόκειται για άσυλο ιδεών, άσυλο ελευθερίας και δημοκρατίας. Οφείλουμε να το προστατέψουμε. Αλλά δεν κινδυνεύει από την Αστυνομία ούτε βεβαίως από την Πυροσβεστική, που δεν μπορεί να επέμβει ούτε για να περιορίσει τις καταστροφές. Κινδυνεύει από τους «αυτόκλητους θεματοφύλακές» του. Το άσυλο απειλείται από όλους αυτούς που δήθεν το υπερασπίζονται, αλλά στην πραγματικότητα καθημερινά το υπονομεύουν. Καθημερινά το ευτελίζουν σε εφαλτήριο βίας και τρομοκρατίας. Όλοι αυτοί συστηματικά το απονομιμοποιούν στη συνείδηση των πολιτών.

Η Ελλάδα είναι μια ώριμη ευρωπαϊκή δημοκρατία. Καμιά μειοψηφία με κρυμμένα πρόσωπα δεν μπορεί να την απειλήσει. Χρειάζεται όμως να επαγρυπνούμε όλοι για την προστασία της κοινωνικής ειρήνης. Χρειαζόμαστε μια ευρεία κοινωνική συμμαχία. Σε αυτή την προσπάθεια, ο καθένας, από όποια θέση και αν βρισκόμαστε, οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες του. Το μήνυμά μας πρέπει να είναι ξεκάθαρο: ο φασισμός δεν θα περάσει.

Στη διάρκεια αυτού του διαλόγου οφείλουμε να προσεγγίσουμε νέες θεματικές και να προτείνουμε λύσεις σε τομείς όπου η κοινωνία κινείται πιο γρήγορα από τα κόμματα. Να ανοίξουμε έναν ουσιαστικό ιδεολογικό και αργότερα προγραμματικό διάλογο για ζητήματα όπως η διαφάνεια, οι νέες τεχνολογίες, το περιβάλλον, η αντιμετώπιση της φτώχειας, η προστασία των εργαζόμενων, η μετανάστευση, το Ασφαλιστικό και η δημογραφική ανισορροπία, η κοινωνία της γνώσης.

Στον διάλογο αυτόν πρέπει να προσέλθουμε ξεκαθαρίζοντας πρώτα απ΄ όλα ότι ως παράταξη θα παραμείνουμε σταθεροί στη γραμμή της υπευθυνότητας, της ειλικρίνειας και του καθαρού λόγου. Οτι θα σταθούμε απέναντι στον λαϊκισμό και στη δημαγωγία.

Αυτή άλλωστε ήταν και είναι η παρακαταθήκη του ιδρυτή αυτής της παράταξης, την οποία υπηρέτησε πιστά σε όλη του την πολιτική ζωή.

Στόχος μας ως αξιωματική αντιπολίτευση δεν μπορεί να είναι να περιμένουμε την αποτυχία της κυβέρνησης, ούτε να την ευχόμαστε ούτε να την επιδιώκουμε. Η Ελλάδα χρειάζεται έναν ανταγωνισμό προς το καλύτερο. Εναν ενάρετο κύκλο στον οποίο θα ενθαρρύνονται η υπευθυνότητα, η σοβαρότητα και ο ρεαλισμός.

Γι΄ αυτό και πιστεύω ότι πρέπει να πούμε ξεκάθαρα - και τώρα που είμαστε αντιπολίτευση- ότι υπεύθυνο και αξιόπιστο κόμμα δεν είναι εκείνο που κάνει πολιτική με δανεικά, αλλά εκείνο που βάζει τάξη και νοικοκυριό στην οικονομία της χώρας, ακόμα και με δύσκολες αποφάσεις.

Να πούμε χωρίς περιστροφές ότι στη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη οικονομία δεν μπορείς να προσελκύσεις επενδύσεις χωρίς ανταγωνιστικότητα και ότι χωρίς επενδύσεις δεν έχεις ούτε ανάπτυξη ούτε απασχόληση.

Να πούμε ξεκάθαρα ότι αν η κυβέρνηση ξηλώσει τα όσα θετικά με τρόπο επώδυνο εμείς θεσμοθετήσαμε στο κατ΄ εξοχήν δύσκολο πρόβλημα του ασφαλιστικού συστήματος, δεν προστατεύει κανέναν αλλά αντιθέτως υπονομεύει το μέλλον των επόμενων γενεών.

Να ξεκαθαρίσουμε ότι η στήριξη που οφείλουμε προς τους κοινωνικά αδύνατους χαμηλόμισθους εργαζόμενους και χαμηλοσυνταξιούχους, η οποία πρέπει να έχει απόλυτη προτεραιότητα στα επόμενα χρόνια των μεγάλων δημοσιονομικών δυσκολιών, δεν μπορεί να επιτευχθεί αν δεν έχουμε το θάρρος να συγκρουστούμε με οργανωμένα συμφέροντα που απολαμβάνουν παροχές και εισοδήματα εις βάρος όσων δικαιούνται την κοινωνική μας αλληλεγγύη. Να πούμε ξεκάθαρα ότι η Δημόσια Τάξη και Ασφάλεια είναι ύψιστα κοινωνικά αγαθά. Και να στηρίξουμε ως αντιπολίτευση κάθε μέτρο που θα ενισχύει την ασφάλεια των πολιτών και θα περιορίζει τη βία και τις αντικοινωνικές συμπεριφορές.

Να δούμε υπεύθυνα και ρεαλιστικά το ζήτημα της μετανάστευσης. Με σύγχρονες πολιτικές, στο πλαίσιο και της Ευρωπαϊκής 'Ενωσης. Το ζήτημα είναι μείζον και όσο η Πολιτεία δεν το αντιμετωπίζει αποτελεσματικά, θα δημιουργείται χώρος για τη δράση περιθωριακών και ακραίων ομάδων.

Να πούμε ξεκάθαρα ότι όσοι δεν αντιλαμβάνονται την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις στην Παιδεία υπονομεύουν το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς Ελλήνων. Οτι τα Πανεπιστήμιά μας δεν μπορούν να είναι χώροι βίας, όπου καθηγητές ξυλοκοπούνται και εκδηλώσεις ματαιώνονται όταν το θέμα τους δεν αρέσει σε ορισμένους. Η δύναμη των οργανωμένων μειοψηφιών και των αυταρχικών μεθόδων τους στον χώρο των Πανεπιστημίων κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα τη γέφυρα που οδηγεί στη γνώση και στην καινοτομία.

Να πούμε προς κάθε κατεύθυνση ότι η αγάπη για την πατρίδα και η αναβάπτιση στη δική μας ελληνική ταυτότητα δεν μπορεί καθ΄ οιονδήποτε τρόπο να ενοχοποιούνται. Αλλά να τονίσουμε παράλληλα ότι ο πατριωτισμός δεν έχει σχέση με τη λαϊκίστικη ρητορική και τη δημαγωγική πατριδοκαπηλία. Πατριωτική πολιτική δεν είναι ούτε να χαϊδεύεις τα αφτιά των πολιτών ούτε να επενδύεις στους φόβους τους. Η προάσπιση των συμφερόντων της χώρας δεν επιτυγχάνεταιμε ανεύθυνες κορόνες στο εσωτερικό, αλλά με δυνατή οικονομία, ισχυρές Ενοπλες Δυνάμεις, υψηλό διεθνές κύρος και ενεργή και υπεύθυνη συμμετοχή στους διεθνείς συνασπισμούς.

Και πάνω απ΄ όλα πρέπει να αναδείξουμε σε όλο μας τον πολιτικό λόγο την αξία της ελευθερίας. Είμαστε η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία. Ως κράτος συγκροτηθήκαμε και επιβιώσαμε μέσα από αγώνες για την Ελευθερία. Ο «Ύμνος εις την Ελευθερίαν» είναι κορυφαίο εθνικό μας σύμβολο. Η έννοια αυτή είναι εμφυτευμένη στο ιστορικό υποσυνείδητο του λαού μας. Συγκινεί και συνεγείρει κάθε πολίτη, όλων των ηλικιών. Αυτή η εθνική μας αφετηρία μπορεί αρμονικά να συνδεθεί με την αδήριτη ανάγκη για αποτελεσματικότητα στη συλλογική δράση και στην οικοδόμηση θεσμών. Αυτή είναι η κατεύθυνση την οποία προτείνω. Να προτάξουμε τη δύναμη του ορθού λόγου, της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και του αυτονόητου απέναντι στις προκαταλήψεις, τη δημαγωγία, τα στερεότυπα.

Ετσι βλέπω το μέλλον της Νέας Δημοκρατίας. Ετσι θα γίνουμε πιο αποτελεσματικοί, πιο αξιόπιστοι. Ετσι θα γίνουμε ξανά η κυρίαρχη πολιτική δύναμη στη χώρα.

Της Ντόρας Μπακογιάννη.

Το αποτέλεσμα των εκλογών της 4^ης Οκτωβρίου έφερε τη Νέα Δημοκρατία μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον της. Δύο είναι οι μεγάλες προκλήσεις που έχει μπροστά της η παράταξή μας. Ο τρόπος με τον οποίο θα τις αντιμετωπίσει, είναι αυτός που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το αν θα καταφέρει γρήγορα να βγει από το σημερινή δύσκολη συγκυρία και να ξαναϊππεύσει όραμα και εμπιστοσύνη στην πλατιά πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας ή – αντίθετα – αν θα οδηγηθεί σε μια μακρά περίοδο εσωστρέφειας και πολιτικής σύγχυσης.

Άποψή μου είναι – και τη λέω ξεκάθαρα – ότι, παρότι πράγματι το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν βαρύ, είναι εντούτοις αναστρέψιμο. Ότι μπορούμε γρήγορα να σταθούμε ξανά στα πόδια μας ως παράταξη και να κερδίσουμε εκ νέου την εμπιστοσύνη των Ελλήνων πολιτών. Χρειάζεται όμως να είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τα απαραίτητα βήματα και τις τολμηρές αλλαγές που απαιτούνται. Χρειάζεται να ανταποκριθούμε, άμεσα, αποφασιστικά και γενναία, στις δύο μεγάλες προκλήσεις που έχουμε μπροστά μας.

Η πρώτη πρόκληση είναι να προχωρήσουμε σε ένα ανοικτό και δημοκρατικό κόμμα.

Χρειάζεται να ανανεώσουμε ουσιαστικά τις οργανωτικές δομές και τη λειτουργία του κόμματος, ώστε να ενισχύσουμε τη δημοκρατικότητα, την διαφάνεια, τη λογοδοσία, τον πλουραλισμό μέσα σε αυτό. Η αυριανή Νέα Δημοκρατία πρέπει να είναι ένα ανοιχτό, δημοκρατικό κόμμα. Απαλλαγμένο από αρχηγικές συμπεριφορές, από προσωπικά συστήματα και καπετανάτα. Απαλλαγμένο από τεχνητούς διαχωρισμούς, που τόσο μας κόστισαν στο παρελθόν.

Η Νέα Δημοκρατία του μέλλοντος πρέπει να στηρίζει τη λειτουργία της στη συλλογικότητα, τη συντροφικότητα, την αξιοκρατία. Να ανανεώσει ουσιαστικά την εικόνα της προωθώντας και αναδεικνύοντας νέα στελέχη, φορείς νέων αντιλήψεων και ιδεών. Να δώσει πραγματικό βήμα λόγου και ρόλου στα μέλη της. Με τη συμμετοχή τους στην εκλογή προέδρου, στην ανάδειξη των υποψήφιων βουλευτών και των εκπροσώπων στην τοπική αυτοδιοίκηση, με τη θέσπιση επιτέλους συγκεκριμένης θητείας για τον πρόεδρο του κόμματος.

Αύριο, η Νέα Δημοκρατία πρέπει να καταφέρει να στηρίζει την ενότητά της όχι σε έναν ή περισσότερους «εγγυητές», αλλά στα γερά θεσμικά θεμέλια που δημιουργεί η ουσιαστική και τακτική λειτουργία των οργάνων, ο συνεχής θεσμοθετημένος διάλογος μέσα στο πλαίσιό τους, οι κοινώς αποδεκτοί κανόνες που θα υπάρχουν και θα ισχύουν για όλους – του αρχηγού συμπεριλαμβανομένου. Για να ανταποκριθούμε με επιτυχία στην οργανωτική πρόκληση που έχουμε μπροστά μας, πρέπει επιτέλους να ανοίξουμε ουσιαστικά το κόμμα μας και τις διαδικασίες του. Να εμπιστευθούμε στην πράξη την πολυσυλλεκτικότητά μας, γιατί εκεί βρίσκεται πραγματικά η δύναμή μας, σήμερα και αύριο.

Η δεύτερη πρόκληση που έχουμε μπροστά μας είναι να κερδίσουμε τη μάχη των ιδεών.

Δεν αφορά την αναθεώρηση του ιδεολογικού κορμού της παράταξης. Αυτός είναι δεδομένος. Ο κοινωνικός φιλελευθερισμός, δηλαδή η φιλελεύθερη οικονομία με ισχυρόδίχτυ κοινωνικής προστασίας και ρυθμιστικό ρόλο του κράτους στην αγορά, δεν αμφισβητείται από κανένα. Η κεντροδεξιά φυσιογνωμία της παράταξης δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Η πρόκληση αφορά κυρίως στην συνέπεια και την τόλμη την οποία θα δείξουμε για την υπεράσπιση των αρχών που διαχρονικά υπηρετούμε. Των αρχών της ελευθερίας, του ρεαλισμού, της υπευθυνότητας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της διαφάνειας, του σύγχρονου πατριωτισμού. Και, η άσκηση υπεύθυνης, αξιόπιστης και αποτελεσματικής αντιπολίτευσης, αποτελεί μια εξαιρετικά χρήσιμη ευκαιρία για να αποδείξουμε στην πράξη την προσήλωσή μας σε αυτές τις αρχές.

Αποτελεί μια χρήσιμη ευκαιρία για να αποδείξουμε στην πράξη ότι στεκόμαστε αποφασιστικά απέναντι στη δημαγωγία, τον λαϊκισμό, τη νοοτροπία του βολέματος και της στασιμότητας. Ότι αγωνιζόμαστε για μιαν Ελλάδα που προωθεί και επιβραβεύει την δημιουργικότητα, την εργατικότητα, την εντιμότητα, όχι την ήσσονα προσπάθεια, όχι το εύκολο κέρδος ή το φαύλο κύκλο των πελατειακών σχέσεων. Ότι εργαζόμαστε με υπευθυνότητα – σήμερα ως αντιπολίτευση, αύριο ξανά ως κυβέρνηση – για μιαν Ελλάδα που υπερασπίζεται τα δίκαιά της με αυτοπεποίθηση, χωρίς φοβικά σύνδρομα και στερεότυπα του χθες. Που μιλάει καθαρά για μια πατριωτική πολιτική, η οποία δε στηρίζεται στο χάιδεμα των αφτιών, που δεν εκμεταλλεύεται τους φόβους και τις ανασφάλειες των πολιτών. Μια πατριωτική πολιτική που στηρίζεται στις ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και στο διεθνές κύρος της Ελλάδας και του Ελληνισμού. Μια πατριωτική πολιτική που θα αξιοποιήσει όσα κτίσαμε όλοι μαζί αυτά τα χρόνια με την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας που εφαρμόσαμε από κοινού με τον Κώστα Καραμανλή. Που ενισχύει το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών της, και δεν το θυσιάζει στο όνομα μιας κατ’ επίφαση μόνον «δημοκρατικότητας». Που ανταποκρίνεται ουσιαστικά στις ανάγκες των λιγότερο προνομιούχων, όχι τάζοντάς τους λαγούς με πετραχήλια, αλλά χτίζοντας πάνω σε γερά θεμέλια την ανάπτυξη και την ανταγωνιστικότητά της.

Προκειμένου να ανταποκριθούμε στην ιδεολογική πρόκληση που έχουμε μπροστά μας, πρέπει – με προσήλωση στις αρχές μας – να πάρουμε θέση για την ατζέντα του αύριο, για το περιβάλλον, την προστασία της εργασίας, την αντιμετώπιση της φτώχειας, την αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, την ενίσχυση της κοινωνίας της γνώσης, τη μετανάστευση, τις περιφερειακές αναπτυξιακές ανισορροπίες. Να βρούμε τον συντονισμό μας με την κοινωνία και να ανταποκριθούμε στις σύγχρονες απαιτήσεις της, κάνοντας το κόμμα μας ελκυστικό και διευρύνοντας πολύπλευρα την απήχησή μας.

Η Νέα Δημοκρατία είναι πάντα για την Ελλάδα η δύναμη των δικαιωμένων εθνικών επιλογών, της υπευθυνότητας και της προοπτικής. Στη σημερινή κομβική στιγμή της ιστορίας της, χρειάζεται να ανταποκριθεί με τόλμη και αυτοπεποίθηση στις προκλήσεις που έχει μπροστά της για να γίνει ξανά για την Ελλάδα δύναμη πρωτοπορίας και πλειοψηφίας. Για να προχωρήσουμε στην αναγέννηση της Νέας Δημοκρατίας στη δημιουργία μιας μεγάλης πολυσυλλεκτικής ευρωπαϊκής Κεντροδεξιάς.

Η ανάγκη για ειρήνη και ασφάλεια, για ευημερία και ανάπτυξη δεν εξυπηρετείται πλέον από την ισορροπία αλλά τη σύγκλιση και σύμπραξη δυνάμεων. Δεν χρειαζόμαστε ευκαιριακές λύσεις, αλλά πίστη σε αρχές και μακρόπνοο σχεδιασμό. Η πραγματικότητα αυτή επιβεβαιώνει την απόφασή μας να υιοθετήσουμε πολύπλευρη και πολυδιάστατη, εξωστρεφή εξωτερική πολιτική, επανακαθορίζοντας πρώτα από όλα τη θέση της χώρας, με αυτοπεποίθηση και αποφασιστικότητα.

Κάθε πρόκληση αποτελεί και μία ευκαιρία. Ευκαιρία να διεκδικήσουμε τη θέση που μας ανήκει. Να υπογραμμίσουμε τον περιφερειακό μας ρόλο, καθώς γνωρίζουμε σε βάθος τις ιδιαιτερότητες της περιοχής μας και συμβάλλουμε στη σταθερότητά της, προωθώντας την ευρωπαϊκή πορεία των Δυτικών Βαλκανίων. Να ενισχύσουμε κατά την Ελληνική Προεδρία την αποτελεσματικότητα του ΟΑΣΕ, δρομολογώντας το διάλογο για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Να στηρίξουμε την εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας, ενδυναμώνοντας το διεθνή ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Να συμβάλλουμε στην ενεργειακή κάλυψη της Ευρώπης, καθιστώντας τη χώρα μας ενεργειακό κόμβο. Να ενδυναμώσουμε την οικονομική μας διπλωματία, ανταποκρινόμενοι στις απαιτήσεις της σύγχρονης διεθνούς πραγματικότητας και τις ανάγκες της ελληνικής οικονομίας.

Είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις στα μεγάλα ζητήματα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Στο ζήτημα της ονομασίας της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, οι θέσεις μας είναι γνωστές, το ίδιο και οι απαραβίαστες κόκκινες γραμμές μας. Τώρα πια η αφετηρία είναι το Βουκουρέστι και οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Στο Κυπριακό, οι διαπραγματεύσεις εισέρχονται σε κρίσιμη φάση για λύση βιώσιμη και λειτουργική στη βάση των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας και του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Στις σχέσεις με την Τουρκία, υιοθετούμε ξεκάθαρες κουβέντες: πλήρης προσαρμογή-πλήρης ένταξη, και πάντα στο πλαίσιο του σεβασμού της εθνικής μας κυριαρχίας και του Διεθνούς Δικαίου.

Χαράσσουμε πολιτική με ρεαλισμό, αποφεύγοντας τις ωραιοποιήσεις και τις κινδυνολογίες. Υλοποιούμε με μεθοδικότητα και συνέπεια. Είμαστε ανοικτοί στο διάλογο με ειλικρίνεια και νηφαλιότητα. Προασπίζουμε τα δίκαιά μας και προωθούμε τα εθνικά μας συμφέροντα. Τονίζουμε τα στρατηγικά μας πλεονεκτήματα.

Χρειάζεται υπομονή και επιμονή. Απτά αποτελέσματα στην εξωτερική πολιτική δεν έρχονται από τη μία μέρα στην άλλη. Σε κάθε περίπτωση, ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία. Μια αισιοδοξία που πηγάζει από την επίγνωση των δυνατοτήτων μας, την καθαρότητα των προθέσεων, τη σταθερότητα των θέσεων και των αρχών, την αλήθεια των επιχειρημάτων, την εμπιστοσύνη στο ανθρώπινο δυναμικό μας. Στοιχεία που συνθέτουν την ισχύ μας.

Ριζική τομή στο πεδίο των θεσμών είναι η υιοθέτηση ενός νέου εκλογικού συστήματος. Εδώ και πολλά χρόνια, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90, υποστηρίζω την υιοθέτηση μιας προσαρμογής του γερμανικού εκλογικού συστήματος στην ελληνική πραγματικότητα. Ενα σύστημα στο οποίο η εκλογή των βουλευτών προκύπτει αφενός σε μονοεδρικές (ή ολιγοεδρικές) εκλογικές περιφέρειες και αφετέρου σε ευρύτερες διοικητικές περιφέρειες ή (στην επικράτεια) με εκλογικό κατάλογο. Ο νόμος θα πρέπει να ορίζει πόσες έδρες αντιστοιχούν στις μονοεδρικές (ή ολιγοεδρικές) και πόσες στις περιφέρειες (ή την επικράτεια). Θεμελιώδης πρόβλεψη, στη δική μου λογική, είναι ότι το νέο σύστημα οφείλει να εξασφαλίζει ισχυρή αυτοδύναμη κυβέρνηση και τη μεγαλύτερη δυνατή αναλογική αντιπροσώπευση όλων των δυνάμεων του πολιτικού φάσματος. Αυτή είναι η βασική του φιλοσοφία.

Η λειτουργία ενός τέτοιου εκλογικού συστήματος θα οδηγήσει σε ενίσχυση του ρόλου και του κύρους του βουλευτή. Στη μονοεδρική (ή ολιγοεδρική) περιφέρεια ο πολιτικός θα έχει άμεση επικοινωνία και επαφή με τον πολίτη. Θα μπορεί να έχει καλύτερη γνώση των θεμάτων που τους απασχολούν και το σημαντικότερο να επιδιώκει να έχει πιο ενεργό και αποφασιστικό ρόλο στη χάραξη πολιτικών και στην προώθηση λύσεων για τα προβλήματα της περιφέρειάς του.

Η άμεση επαφή που μπορεί να έχει ο πολιτικός με τον πολίτη, στις πολλές μικρές περιφέρειες, εκ των πραγμάτων φέρνει τον δραστικό περιορισμό του διαμεσολαβητικού ρόλου των ΜΜΕ. Οι πολίτες θα έχουν άμεση γνώση για το έργο και την απόδοση του βουλευτή. Ο πολιτικός λογοδοτεί απευθείας στους πολίτες.

Το επισημαίνω αυτό, έχοντας στην πολιτική μου πορεία τόσο την εμπειρία της δύσκολης μονοεδρικής περιφέρειας της Ευρυτανίας όσο και αυτήν της σκληρά ανταγωνιστικής, της Α΄ Αθηνών στην οποία εκλέγομαι τώρα. Εχοντας δε το προνόμιο να μην έχω στερηθεί των δυνατοτήτων πρόσβασης στα ΜΜΕ.

Ο δραστικός περιορισμός της ρυθμιστικής πολιτικής παρέμβασης των ΜΜΕ και του μεγέθους των εκλογικών περιφερειών σπάει την εξάρτηση των πολιτικών από το πολιτικό χρήμα. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Είναι προφανές ότι οι μεγάλες εκλογικές περιφέρειες που υπάρχουν σήμερα επιβάλλουν και μεγαλύτερες δαπάνες. Και αυτό οδηγεί στην υποκρισία και στην αδιαφάνεια που επικρατεί σήμερα γύρω από το πολιτικό χρήμα, το «μαύρο» χρήμα, τις εκλογικές δαπάνες κομμάτων και πολιτικών οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ, μερικές φορές, τα επίσημα ποσά που επιβάλλει ο σημερινός νόμος.

Το σημαντικότερο πλεονέκτημα από τη θέσπιση του μικτού εκλογικού συστήματος είναι ότι θα αποτελέσει τον καταλύτη για την αναζωογόνηση σημαντικών θεσμών και λειτουργιών του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Για την εφαρμογή μέτρων που ενισχύουν τη διαφάνεια, τον έλεγχο, τη λογοδοσία. Και το πιο ελπιδοφόρο είναι ότι θα επιτρέψει την ανανέωση του πολιτικού προσωπικού και την προσέλκυση νέων προσώπων στην πολιτική. Τόσο οι μονοεδρικές (ή ολιγοεδρικές) περιφέρειες όσο και η ύπαρξη εκλογικού καταλόγου για την επικράτεια (ή την ευρεία περιφέρεια) ανοίγουν τον δρόμο για να διεκδικήσουν συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα νέοι άνθρωποι, άφθαρτες δυνάμεις που αποστασιοποιούνται σήμερα από την πολιτική, λόγω των συνθηκών «αρένας» που επικρατούν στον δημόσιο πολιτικό χώρο.

Δεν υποτιμώ ούτε υποβαθμίζω τις δυσκολίες που έχει για το πολιτικό σύστημα η μετάβαση σε έναν τέτοιο εκλογικό νόμο. Η υιοθέτηση μιας ελληνικής εκδοχής του γερμανικού συστήματος είναι ένα σύνθετο και δύσκολο εγχείρημα. Για να πετύχουμε απαιτείται η συνεργασία όλων των πολιτικών δυνάμεων. Μια έντιμη, καθαρή συνεννόηση, που θα σέβεται την κοινωνική επιρροή όλων των χώρων όπως είναι της Αριστεράς. Ο καθορισμός τόσο των μονοεδρικών (ή ολιγοεδρικών) όσο και των ευρύτερων περιφερειών θα αποτελέσει ακανθώδες και δυσεπίλυτο πρόβλημα. Παράλληλα, τα κόμματα οφείλουν να αντιληφθούν την ευκαιρία που θα έχουν μπροστά τους, να αναβαθμίσουν τις εσωκομματικές δημοκρατικές διαδικασίες, να βελτιώσουν τον τρόπο λειτουργίας τους και να περιορίσουν την αρχηγική τους δομή.

Η καθιέρωση ενός εκλογικού συστήματος με τις παραπάνω προδιαγραφές δεν αποτελεί τη λύση στην κρίση της πολιτικής. Δεν είναι πανάκεια, θα συμβάλλει όμως στην αντιμετώπιση πολλών προβλημάτων. Η υιοθέτησή του απαιτεί δύο μεγάλες μεταρρυθμίσεις: Της διοικητικής και περιφερειακής αναδιοργάνωσης του κράτους που θα στηρίζεται στην αιρετή περιφέρεια ως ο δεύτερος βαθμός αυτοδιοίκησης της χώρας. Και ένα σύγχρονο θεσμικό πλαίσιο για το πολιτικό χρήμα που θα στηρίζεται στην πλήρη διαφάνεια και στην ονομαστικοποίηση όλων των οικονομικών πόρων των κομμάτων και των πολιτικών.

Στην απαιτητική εποχή μας, επιβάλλεται πλέον να αναζητήσουμε νέα και σύγχρονα μέσα για την εμπέδωση της διαφάνειας, για την ανανέωση της σχέσης πολίτη και πολιτικής, για την αναζωογόνηση της δημοκρατίας μας.

Η ευρωπαϊκή ασφάλεια

Της Ντόρας Μπακογιάννη και του Φράνκο Φρατίνι

Στις 27 και 28 Ιουνίου, η ελληνική προεδρία του ΟΑΣΕ θα φιλοξενήσει στην Κέρκυρα μιαν Άτυπη Υπουργική Σύνοδο, η οποία πρόκειται να δώσει το έναυσμα για ένα νέο διάλογο, σχετικά με το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Η Ιταλία έχει υποστηρίξει ενεργά την ελληνική πρωτοβουλία. Και οι δύο χώρες πιστεύουμε ότι η ευρωπαϊκή ασφάλεια παραμένει ένα «ζωντανό» θέμα που αναθεωρείται συνεχώς.

Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, έχουμε σημειώσει σημαντική πρόοδο προς τη δημιουργία μιας «ολοκληρωμένης και ελεύθερης» Ευρώπης. Διευρύναμε την Ευρωπαϊκή Ένωση, το ΝΑΤΟ και το Συμβούλιο της Ευρώπης, μετασχηματίσαμε τη ΔΑΣΕ σε ΟΑΣΕ και υιοθετήσαμε μια σειρά νέων και σημαντικών κειμένων: από τον Χάρτη των Παρισίων το 1990 μέχρι τον Χάρτη Συνεργατικής Ασφάλειας της Κωνσταντινούπολης το 1999. Ωστόσο, δεν έχουμε ακόμη εδραιώσει πλήρως το πλαίσιο για διαρκή ασφάλεια σε περιβάλλον κοινών αξιών και δεσμεύσεων.

Ο πόλεμος στη Γεωργία το προηγούμενο καλοκαίρι κατέδειξε ότι οι παλιοί διχασμοί εξακολουθούν να υπάρχουν. Είναι ανάγκη να ενισχύσουμε την αμοιβαία εμπιστοσύνη και να δούμε με κατανόηση τις ανησυχίες όλων. Πρέπει να διαμορφώσουμε ένα κοινό όραμα - κοινούς κανόνες συνύπαρξης - για την περιοχή που εκτείνεται από το Βανκούβερ μέχρι το Βλαδιβοστόκ. Πρέπει να αποκαταστήσουμε και να κατοχυρώσουμε στη θεωρία και στην πράξη την έννοια της «συνεργατικής ασφάλειας» με τη συμμετοχή όλων. Αφετηρία μας είναι ότι δεν υπάρχουν πλέον εχθρότητες στον ευρωπαϊκό χώρο, αλλά κοινές απειλές, που πρέπει να αντιμετωπίσουμε μαζί.

Πέραν τούτου, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η ασφάλεια στον 21ο αιώνα έχει καταστεί μια ιδιαίτερα περίπλοκη και πολύπλευρη έννοια. Οι διαχωριστικές γραμμές μεταξύ της διακρατικής και της εσωτερικής ασφάλειας έχουν καταστεί ολοένα και πιο ασαφείς. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να παρακαμφθεί στη συζήτησή μας για την ασφάλεια: πρέπει να προσεγγίσουμε τον νέο διάλογο για την ευρωπαϊκή ασφάλεια που θα ξεκινήσει στην Κέρκυρα ως μια ανοιχτή διαδικασία, χωρίς αυστηρό χρονοδιάγραμμα και προκαθορισμένο αποτέλεσμα. Εξάλλου, η Πράξη του Ελσίνκι ήταν το αποτέλεσμα μιας διαδικασίας που διήρκεσε σχεδόν τρία χρόνια. Ο ΟΑΣΕ χάρη στο γεωγραφικό του εύρος και στην καθολική συμμετοχή των κρατών που τον απαρτίζουν, είναι το ιδανικό πλαίσιο για τη διεξαγωγή ενός διαλόγου για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Δεν ξεκινάμε από μηδενική βάση. Έχουμε ένα «κεκτημένο» ασφάλειας επί του οποίου μπορούμε να επενδύσουμε. Ο πρώτος στόχος του νέου διαλόγου για την ασφάλεια, επομένως, είναι να δούμε με νέο μάτι τις αρχές της Πράξης του Ελσίνκι του 1975, οι οποίες χρειάζεται να προσαρμοστούν στο νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο.

Δεύτερον, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να διαμορφώσουμε νέους μηχανισμούς για να βελτιωθεί η πρακτική εφαρμογή των δεσμεύσεων των κρατών μελών του ΟΑΣΕ ως προς τις τρεις διαστάσεις της ευρωπαϊκής ασφάλειας, δηλαδή τη στρατιωτική, την οικονομική και την ανθρώπινη.

Τέλος, θα πρέπει να εμβαθύνουμε τη συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσουμε τις σύγχρονες απειλές, ήτοι τις οριζόντιες απειλές που περιλαμβάνουν την τρομοκρατία, τη διακίνηση ναρκωτικών, την παράνομη μετανάστευση, το οργανωμένο έγκλημα, τη διάδοση των πυρηνικών όπλων, έως και την ενεργειακή ασφάλεια και το περιβάλλον.

Προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις νέες αυτές απειλές, μπορούμε να συνεργαστούμε με πολλούς άλλους Οργανισμούς που ήδη υπάρχουν. Χρειαζόμαστε ρεαλισμό και ευελιξία, διευθετήσεις ad hoc και δίκτυα, προκειμένου να συνεργαστούμε αποτελεσματικά με τα συμμετέχοντα κράτη του ΟΑΣΕ, καθώς και με άλλους οργανισμούς, σε περιφερειακό επίπεδο, για την αντιμετώπιση των κοινών αυτών προκλήσεων. Η αποστολή είναι που διαμορφώνει τον συνασπισμό και όχι το αντίστροφο.

Αυτή η προσέγγιση από τη «βάση προς την κορυφή» σχετικά με τις οριζόντιες απειλές θα πρέπει να συνοδεύεται και από μια ουσιαστική αναθεώρηση των ζητημάτων «σκληρής ασφάλειας». Καλωσορίζουμε με ιδιαίτερη θέρμη τη νέα προσέγγιση της αμερικανικής κυβέρνησης υπό τον πρόεδρο Ομπάμα ως προς την ασφάλεια και τον ανανεωμένο, καθώς και τον στρατηγικό διάλογο μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας για τον αφοπλισμό. Οφείλουμε επίσης να αποκαταστήσουμε τη βιωσιμότητα της Συνθήκης CFE ως ακρογωνιαίου λίθου της ευρωατλαντικής ασφάλειας και να καταβάλουμε περισσότερες προσπάθειες, προκειμένου η αναθεωρημένη Συνθήκη CFE να τεθεί σε ισχύ το συντομότερο δυνατό. Θα θέλαμε η Ευρώπη να διαδραματίσει έναν πιο δραστικό ρόλο στον διάλογο για τη σκληρή ασφάλεια.

Στο περιθώριο της συνάντησης του ΟΑΣΕ στην Κέρκυρα, θα διεξαχθεί επίσης υπουργική συνάντηση του Συμβούλιου ΝΑΤΟ-Ρωσίας. Θα είναι η πρώτη συνάντηση μετά τον πόλεμο στη Γεωργία. Η Ιταλία και η Ελλάδα χαιρετίζουν ιδιαίτερα την επαναδραστηριοποίηση του Συμβουλίου ΝΑΤΟ-Ρωσίας σε πολιτικό επίπεδο.

Πραγματικά, δεν θα μπορέσουμε να εδραιώσουμε αξιόπιστα την ασφάλεια στον κοινό ευρωπαϊκό χώρο, παρά μόνο αν αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη και τον διάλογο μεταξύ της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας και του πιο σημαντικού της εταίρου. Είκοσι χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, έχει έρθει η ώρα να γυρίσουμε σελίδα. Και η διαδικασία της Κέρκυρας είναι αυτή η ευκαιρία. Δεν έχουμε το περιθώριο να τη χάσουμε.

Είναι κοινή παραδοχή ότι η παγκόσμια οικονομική κρίση, χωρίς  προηγούμενο, απαιτεί μια κοινή αντιμετώπιση  από την ΕΕ. Καμία οικονομία, όσο ισχυρή και αν νιώθει, δεν μπορεί να σταθεί μόνη της απέναντι στις συνέπειες της παγκόσμιας κρίση. Η Ελλάδα, με την πολιτική της κυβέρνησης που βασίζεται στη κοινή ευρωπαϊκή αντιμετώπιση του φαινομένου, μπορεί να αντέξει τους κραδασμούς του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Εξίσου σημαντικό για την Ελλάδα είναι ότι η Ευρώπη συνεχίζει να προωθεί την ανταγωνιστικότητα της, φροντίζοντας παράλληλα να μην αφήνει απροστάτευτους τους πολίτες  που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη, όπως είναι οι άνεργοι, οι μικρές και πολύ μικρές επιχειρήσεις, οι αγρότες, οι γυναίκες.

Η Νέα Δημοκρατία εδώ και χρόνια έχει ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση της πολιτικής της Ε.Ε. Μέσω του Ευρωπαϊκού Λαϊκού κόμματος στο οποίο συμμετέχουμε πρωταγωνιστικά, δίνουμε προτεραιότητα σε 5 τομείς που αφορούν άμεσα τον Ευρωπαίο πολίτη:

• την οικονομία και διαχείριση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης,
• την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής,
• την πρόκληση της δημογραφικής αλλαγής,
• την ασφάλεια (περιλαμβανομένης της μετανάστευσης, της επισιτιστικής ασφάλειας και της απειλής της τρομοκρατίας)
• το ρόλο της ΕΕ σε παγκόσμιο επίπεδο.

Αυτή είναι η ατζέντα της Ευρώπης σήμερα. Σε μια περίοδο λοιπόν που η Ευρωβουλή έχει αυξημένο ρόλο, λόγω και της αναβάθμισής της από τη συνθήκη της Λισσαβόνας, η Ελλάδα πρέπει να έχει υπεύθυνη και υψηλής ποιότητας εκπροσώπηση στο Ευρωκοινοβούλιο. Πρέπει να καταλάβουμε ότι αυτή την ώρα δεν μπορούμε να παίζουμε. Δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε τις τύχες ή της διεθνή εκπροσώπηση της χώρας μας σε λαϊκίστικες και ανεύθυνες πολιτικές δυνάμεις. Οι ευρωεκλογές είναι η ευκαιρία να επιβραβευτούν οι δυνάμεις που εκφράζουν αυτή την προσέγγιση. Τη βούληση για περισσότερη, πιο αποτελεσματική Ευρώπη, για υπεύθυνες και ρεαλιστικές λύσεις. Δεν είναι η ώρα των πειραματισμών και της στείρας άρνησης, αλλά της σοβαρότητας και της υπευθυνότητας.

Σήμερα, λοιπόν, περισσότερο από ποτέ, έχουμε ανάγκη από ευρωπαϊστές πολιτικούς που θα στηρίξουν αυτές τις πολιτικές. Οχι από πολιτικές δυνάμεις που βρίσκονται στο περιθώριο του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και αδυνατούν να επηρεάσουν για θέματα που αφορούν τη χώρα μας άμεσα.

Για αυτή την Ευρώπη του συλλογικού συμφέροντος εργαζόμαστε και για αυτή την Ευρώπη ψηφίζουμε στις 7 Ιουνίου. Ψηφίζουμε το Ευρωπαϊκό Ψηφοδέλτιο της  Νέας Δημοκρατίας που έχει έντονο το στοιχείο της ανανέωσης αλλά και την εμπειρία καταρτισμένων ανθρώπων που γνωρίζουν, υπηρετούν και σέβονται τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Το ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας έχει ευρωπαϊκή ταυτότητα με ανθρώπους  που θα βοηθήσουν στις εθνικές μας μάχες και θα συνεργαστούν με τους άλλους Ευρωπαίους προωθώντας τα συμφέροντα της Ελλάδας.

Το έργο και η πορεία της Νέας Δημοκρατίας  έχουν αποδείξει έμπρακτα ότι έχει το όραμα και την αποφασιστικότητα για μια Ελλάδα πρωτοπόρο μέσα στην Ευρωπαϊκή ‘Ένωση. Αυτή την εθνική προσπάθεια καλούμαστε όλοι να στηρίξουμε για μια ακόμη φορά στις 7 Ιουνίου.