Η υποψήφια δήμαρχος Αθηναίων, Ντόρα Μπακογιάννη μίλησε σήμερα το πρωί στην τηλεόραση της ΝΕΤ, στην πρωινή εκπομπή του κ. Αρβανίτη «Έτσι έχουν τα πράγματα»: Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της συνέντευξης:
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θέλει να αγιάσει –λέει- αλλά δεν τον αφήνει ο διάολος. Αυτό είναι για μένα, διότι όταν είχαμε συνεννοηθεί με την κα Ντόρα Μπακογιάννη, καλή σας μέρα.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Καλημέρα σας.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Για να τα πούμε λίγο και ήθελα πραγματικά να τα πούμε στην τελευταία εκπομπή του «Έτσι έχουν τα πράγματα», για τον εαυτό μου λέω, δεν ήθελα να μιλήσω καθόλου για τρομοκρατία, σας το ορκίζομαι. Ήθελα να συζητήσουμε για το πρόγραμμα, για το τι σκέφτεστε για τους Αθηναίους, για τη μεγάλη μάχη, για την πόλη μας, για αυτά.
Όμως θα με συγχωρέστε..
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Το καταλαβαίνω.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Νομίζω, ότι και εσείς θα θέλατε να πείτε πράγματα μετά απ’ αυτή την παράδοση. Τι σηματοδοτεί αυτή η παράδοση;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Κοιτάξτε, κατ’ αρχήν να πω ότι είναι ένα εξαιρετικό βήμα. Η πραγματικότητα σήμερα είναι διαφορετική από τη χθεσινή.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το βήμα ποιος το κάνει κα Μπακογιάννη, οι Αρχές ή ο Κουφοντίνας τελικά;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Δεν μ’ ενδιαφέρει, τελείως ειλικρινώς δεν μ’ ενδιαφέρει. Δηλαδή δεν μ’ ενδιαφέρει αν ο Κουφοντίνας παραδόθηκε και γιατί παραδόθηκε και τι έγινε στη παράδοσή του. Αυτά είναι ερωτήματα, τα οποία φαντάζομαι ότι θα απαντηθούν.
Αυτό το οποίο έχει σημασία είναι, ότι ο Κουφοντίνας σήμερα είναι στα χέρια των Αρχών. Άρα υπάρχει η δυνατότητα ανάκρισής του και θα δούμε από τη στάση του και θα πάρουμε από τη στάση του κάποιες πολύ συγκεκριμένες απαντήσεις. Αυτό είναι αυτό το οποίο έχει σημασία σήμερα.
Έχει σημασία διότι ήταν ένας κρίκος ο οποίος έλειπε όλο αυτό τον καιρό, τον οποίον γνωρίζαμε ότι έλειπε, γνωρίζουμε ότι λείπουν και κάποιοι άλλοι, αλλά δεν νομίζω ότι είχαν τη σημασία ή έχουν τη σημασία την οποία είχε ο Κουφοντίνας. Και από εκεί και πέρα, θα μάθουμε τώρα και αρκετά ελπίζω απ’ αυτά τα οποία δεν γνωρίζαμε.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μιλούσα πριν με την κα Μπόση, μιλούσα με τον κ. Κουβέλη, με συναδέλφους εκλεκτούς από το χώρο του ρεπορτάζ όπως ο συνάδελφος από την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», την «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» και μείναμε και φωτογραφίσαμε τη δήλωση. Τη δήλωση του κ. Κουφοντίνα μέσω της γνωστής δικηγόρου της κας Κούρτοβικ με στοιχεία που μιλάει για πολιτικές ευθύνες που αναλαμβάνει, για σοσιαλιστικό μέλλον, για επαναστατικό λαϊκό κίνημα, για αξιοπρέπεια.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Καλά τώρα, μην μου πατάτε τον κάλο. Ακούω για αξιοπρέπεια τώρα από τον κ. Κουφοντίνα; Κάποια στιγμή θα πρέπει να βάλουμε τις έννοιες στην πραγματική τους διάσταση. Τι θα πει αξιοπρέπεια; Η αξιοπρέπεια με τη δολοφονία και τη ληστεία είναι έννοιες που δεν είναι συμβατές. Για να ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα εδώ πέρα.
Από εκεί και πέρα ο κ. Κουφοντίνας αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη. Από την ώρα που ξέρουμε ότι είναι μέλος της 17Ν και για τις δολοφονίες έχει αναλάβει την πολιτική ευθύνη η 17Ν, δεν μου κάνει καμία εντύπωση ότι προσπαθεί να το παίξει λαϊκός αγωνιστής και αυτό είναι αναμενόμενο από κάποιον τρομοκράτη.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θα του βγει;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Δεν ξέρω αν θα του βγει. Θα εξαρτηθεί πάρα πολύ από εμάς αν θα του βγει. Από εκεί και πέρα την ποινική ευθύνη ποιος την αναλαμβάνει; Διότι εδώ πέρα μιλάμε για δολοφονίες και ληστείες και αυτό δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε. Μιλάμε δηλαδή για πάνω από 80 κακουργήματα. Τα κακουργήματα είναι κακουργήματα και δεν αλλάζουν στην αντίληψη του κόσμου.
Το να βγαίνει, λοιπόν, σήμερα και να μιλάει για πολιτική ευθύνη, εμένα τουλάχιστον δεν μου λέει τίποτα. Το ερώτημα είναι, αν θα αναλάβει ο κ. Κουφοντίνας τις ποινικές του ευθύνες, διότι περί αυτών πρόκειται. Και να καθίσουμε από εκεί και πέρα κάτω να κάνουμε μια ψύχραιμη ανάλυση. Άκουσα πριν ότι το λέγατε και με τον κ. Κουβέλη: τι ακριβώς ήταν αυτό το φαινόμενο, πού υπάρχουν ευθύνες και τι έγινε;
Θα έρθει η ώρα του απολογισμού. Δεν είναι αυτή η στιγμή η ώρα του απολογισμού. Τώρα είναι η ώρα της ανάκρισης, της ανάκρισης από τον κ. Ζερβομπεάκο, της συλλογής των στοιχείων. Και μετά έχουμε μια δεύτερη φάση που θα είναι η δίκη, στην οποία και εμείς είμαστε διάδικοι όπως καταλαβαίνετε και όλες οι οικογένειες των θυμάτων. Και πιστεύω, ότι και απ’ αυτή τη δική θα πάρουμε πολλές απαντήσεις τις οποίες σήμερα δεν έχουμε.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κυρία Μπακογιάννη θα κάνω βέβαια το συνήγορο του διαβόλου, θα μπω στο μυαλό του πιο ακραίου πολίτη και θα σας θέσω ερωτήματα. Το πρώτο ερώτημα που θέλω να θέσω είναι, ότι το κράτος ένιωσε ενοχλημένο και συνέλαβε την 17Ν, που είπε κάποιος χθες. Τώρα θύμωσε, τώρα τους συνέλαβε. Το κράτος μπορεί να λειτουργήσει όποτε θέλει.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Δεν μπορώ να μπω σ’ αυτή τη λογική. Εγώ πιστεύω, ότι το κράτος ήθελε να συλλάβει τη 17Ν. Από εκεί και πέρα ήταν αδύναμο, ήταν ανίκανο, υπήρχαν λόγοι άλλοι, δεν ήταν θέμα πρώτης προτεραιότητας ή …
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Όταν χάνονταν κορυφαίοι άνθρωποι, σημαντικό άνθρωποι, πολίτες;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι – ναι. Αλλά η πραγματικότητα είναι, ότι δεν είχα ποτέ εγώ την αίσθηση ότι ήταν πρώτης προτεραιότητας. Ήταν πρώτης προτεραιότητας για μένα, ήταν πρώτης προτεραιότητας για πολλούς ανθρώπους οι οποίοι είχαν χάσει δικούς τους ανθρώπους, ήταν πρώτης προτεραιότητας για ορισμένες πολιτικές δυνάμεις, δεν ήταν για όλους θέμα πρώτης προτεραιότητας. Και πάντως δεν ήταν ψηλά στην ιεράρχηση όπως είναι σήμερα.
Από εκεί και πέρα υπήρξαν πολλά τα οποία συνετέλεσαν και φτάσαμε σήμερα εκεί. Θέλετε ότι ήταν η πίεση η οποία ασκήθηκε στην Ελλάδα, μία εικόνα η οποία μετεδίδετο από την Ελλάδα ή η συνεργασία με ξένες διωκτικές αρχές ή η αντίληψη ότι επιτέλους τα κόμματα θα πρέπει να συνεννοηθούν μεταξύ τους για την αντιμετώπιση του φαινομένου της τρομοκρατίας, που για μένα είναι κλειδί …
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Συνεννοήθηκαν;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι, βεβαίως, τα δύο μεγάλα κόμματα ψήφισαν από κοινού με όποια παρατράγουδα που δεν μ’ ενδιαφέρουν τώρα, διότι αυτά αφορούν την ιστορία.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το αποτέλεσμα μετράει, ναι.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Το αποτέλεσμα μετράει.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αλλά και οι εντυπώσεις μένουν, θα πω εγώ βέβαια.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Εντάξει. Αλλά ψηφίσανε νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο το ψηφίσανε μαζί. Ήταν μεγάλη επιτυχία αυτό ξέρετε. Και ήταν μεγάλη επιτυχία διότι δεν ήταν καθόλου αυτονόητο. Σ’ αυτό τον τόπο συνηθίζουμε να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας. Και δυστυχώς στην ιστορία της τρομοκρατίας οι απόψεις μας πάρα πολλές φορές ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες.
Άρα αυτό είναι πολύ μεγάλο κεκτημένο. Και επέτρεψε και νομίζω, ότι αυτό το παραδέχονται λίγο – πολύ όλοι, επέτρεψε και στην Αστυνομία να κάνει κάποιες κινήσεις περισσότερες απ’ αυτές τις οποίες έκανε μέχρι τώρα. Όλα αυτά συντελούν στην αποτελεματική εξάρθρωση της τρομοκρατίας, για να μην πω οριστική, διότι δεν έχουμε ακόμα την οριστική εξάρθρωση της …
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είμαστε στο δρόμο αυτό;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι – ναι, βεβαίως είμαστε στο δρόμο, στην αποτελεσματική προσπάθεια για την εξάρθρωση της τρομοκρατίας διότι έχουμε ακόμα, και μην το ξεχνάμε αυτό, έχουμε ακόμα πολλές άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις για τις οποίες γνωρίζουμε την ύπαρξή τους, γνωρίζουμε ότι έχουν θύματα, έχουμε νεκρούς δηλαδή από άλλες τρομοκρατικές οργανώσεις και τις οποίες ακόμα δεν έχουμε αγγίξει. Άρα έχουμε ένα δρόμο μακρύ ακόμα μπροστά μας.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κυρία Μπακογιάννη, δεν σας φοβίζει το ανακάτεμα της τράπουλας στο χώρο της Αριστεράς που ενδεχομένως να δημιουργήσει παρεξηγήσεις;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ακούστε, εγώ είμαι Νέα Δημοκρατία και το ξέρει όλος ο κόσμος. Αλλά θεωρώ αδιανόητο και ενίοτε δε και συμπλεγματικές τις αντιδράσεις κάποιον οι οποίοι πιστεύουν ότι μπορεί ποτέ η τρομοκρατία να ταυτιστεί με πολιτικούς χώρους.
Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά μεταξύ πολιτικών χώρων και ατόμων. Υπάρχουν άτομα τα οποία διαπράττουν κάποια συγκεκριμένα εγκλήματα με κάποιες λογικές τρομοκρατικές ή άλλες, και υπάρχει η λογική των χώρων. Η Αριστερά και το Σοσιαλιστικό Κίνημα, όπως το ΠΑΣΟΚ σήμερα εκφράζεται, έχει μπει στην πολιτική διαλεκτική εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από την εποχή δηλαδή που έπεσε η Χούντα και είναι πολιτικές δυνάμεις οι οποίες δρουν μέσα στο δημοκρατικό μας πλαίσιο. Η Δημοκρατία δε στο σύνολό της απαντά σ’ αυτές τις λογικές.
Η Δημοκρατία η δικιά μας δεν μπορεί και δεν πρέπει, και αυτό το έλεγα πάρα πολλά χρόνια, και μάλιστα εποχές που ήμουνα μόνη μου όταν τα έλεγα, ότι η Δημοκρατία δεν μπορεί να ανεχθεί τον απόλυτο φασισμό της τρομοκρατίας. Διότι δεν υπάρχει τίποτα πιο φασιστικό, τίποτα πιο ακραίο, απ’ όταν κάποιος κύριος καθήμενος σε κάποιο υπόγειο αποφασίζει να αφαιρέσει το υπέρτατο αγαθό που είναι η ζωή.
Μιλάμε για ακραία φασιστική λογική λοιπόν και βεβαίως όχι για τη λογική του όποιου λαϊκού αγωνιστή, όπως …
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ο δημοσιογράφος δεν πρέπει να συμφωνεί, αλλά εδώ θα συμφωνήσω. Έτσι είναι, έτσι έχουν τα πράγματα.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Μα έτσι πιστεύω. Ξέρετε, όποιοι από εμάς έχουν ζήσει και άλλα καθεστώτα, και εμείς είμαστε μια γενιά που έζησε και άλλα καθεστώτα, ξέρει πόσο σημαντική είναι η ελευθερία και ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Όταν, λοιπόν, κάποιος δεν το σέβεται αυτό το δικαίωμα και δεν το σέβεται με την αφαίρεση της ζωής, με την καταστροφή της περιουσίας ανθρώπων, με τις βόμβες. Δεν θα ξεχάσω ποτέ εγώ αυτή τη γυναίκα η οποία ξενύχτισε νύχτα στο INTERCONTINEΝTAL για να μπορέσει να βγάλει το ψωμί της σε υπερωρίες και σκοτώθηκε, διότι κάποιος κύριος αποφάσισε ότι πρέπει να βάλει βόμβα. Με ποιο δικαίωμα; Και ποιοι είναι αυτοί επιτέλους οι οποίοι πιστεύουν, ότι μπορούν να βγαίνουν και να μιλούν περί του σοσιαλισμού, περί των μεγάλων ιδεών, από πού και ως πού;
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κυρία Μπακογιάννη, είχα πάντα στο μυαλό μου …
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Συγχωρέστε με καμιά φορά όταν θυμώνω, αλλά ομολογώ ότι …
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είχα στο μυαλό μου πάντα, σας το λέω ειλικρινά, να σας θέσω μερικά ερωτήματα και παίρνω την ευκαιρία σε ένα μέσο το οποίο τουλάχιστον σέβεται τους τηλεθεατές, τη Δημόσια Τηλεόραση, ανθρώπινα ερωτήματα. Είστε θυμωμένη μ’ αυτούς τους ανθρώπους;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Μα βεβαίως.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τους μισείτε κατ’ αρχήν;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Κοιτάξτε, δεν μισώ.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αν κάποιος μου έπαιρνε τη ζωή ενός αγαπημένου μου ανθρώπου, δεν ξέρω πως θα ένιωθα εγώ, που τους βλέπουμε τώρα, είναι αυτοί.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Είναι αυτοί, ελπίζουμε. Δηλαδή δεν ξέρουμε αν είναι μόνο αυτοί.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είναι και αυτοί.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Αλλά είναι βέβαιον, ότι είναι αυτοί, ναι. Κοιτάξτε είναι μια πολύ δύσκολη εσωτερική διαδικασία, δεν είναι εύκολο πράγμα. Και δεν είναι εύκολο πράγμα να βλέπεις και να ακούς πράγματα τα οποία πολλές φορές στερούνται κάθε σοβαρότητας και προκαλούν πάρα πολύ.
Δεν ξέρω αν μπορεί κανένας να το περιγράψει ως οργή, πάντως σίγουρα ως τρομακτική θλίψη.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Όταν ακούσατε χθες εσείς και τα μέλη της οικογένειάς σας, που έχετε πονέσει τόσο πολύ, χάσατε τον δικό σας άνθρωπο, είναι δικό σας κομμάτι ο Μπακογιάννης, όποια εκτίμηση να έχει ο καθένας, εσείς τον αγαπάτε, τον λατρεύατε, τι νιώσατε κα Μπακογιάννη, αυτό το πρόσωπο και τα άλλα πρόσωπα έχουν παίξει, έκοψαν το νήμα;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Σας είπα, ότι δεν είναι μία εύκολη διαδικασία. Ξέρουμε ότι πρέπει να την βγάλουμε πέρα μέχρι το τέλος. Έχουμε απόλυτη συναίσθηση ότι θα υπάρξουν πολλά γεγονότα τα οποία πολλές φορές θα μας δημιουργούν αισθήματα οργής, και μεγάλης θλίψης.
Ξέρετε, δεν νομίζω ότι αυτό που επιζητά κανείς σε τέτοια περίπτωση είναι η εκδίκηση, όσο περίεργο και αν ακούγεται. Και εγώ τουλάχιστον δεν το είδα γύρω μου από καμία οικογένεια θύματος. Αλλά η αίσθηση της πολύ μεγάλης πικρίας και της θλίψης είναι πάρα πολύ δυνατό συναίσθημα, γιατί λες αυτός ο άνθρωπος …
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κυρία Μπακογιάννη ξέρετε καλύτερα από μένα, όταν τα λέει αυτά η Ντόρα Μπακογιάννη στον κόσμο, ένα στέλεχος του πολιτικού μας συστήματος έχουν μεγάλη αξία.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Κοιτάξτε, δεν είναι θέμα, στη φάση αυτή με ρωτήσατε ως άνθρωπος που έχει …
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ότι η δημοκρατία δεν εκδικείται μου είπατε.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Βεβαίως η δημοκρατία δεν εκδικείται, μα δεν εκδικείται. Και σας είπα και άλλη μία φορά και το έχω ξαναπεί, είναι πάρα πολύ δύσκολο να έχεις μικρά παιδιά και να τους εξηγήσεις ποια είναι η μεγάλη διαφορά. Εγώ το έχω ξαναπεί και σας το ξαναλέω, ο Παύλος ο Μπακογιάννης ήταν ένας πεπεισμένος δημοκράτης, ένας άνθρωπος που γι΄ αυτή τη δημοκρατία έδωσε πάρα πολλές μάχες με κόστος, προσωπικό κόστος.
Και νομίζω, ότι αυτό δεν του το αρνείται κανείς και όσοι άνθρωποι ζούσαν εκείνη την εποχή, ξέρουν πολύ καλά τι είχε προσφέρει. Ο τελευταίος άνθρωπος που θα ήθελε να δει τη δημοκρατία να εκδικείται, θα ήταν ο Παύλος ο Μπακογιάννης. Η δημοκρατία αμύνεται στη συγκεκριμένη περίπτωση και οφείλει να αμυνθεί αποτελεσματικά.
Και αυτό ήταν κάτι το οποίο το είχα πει στη Βουλή πολλές φορές σε πολλούς λόγους μου. Όταν αντιδρούσαν οι συνάδελφοι και λέγανε: «μα δεν χρειάζεται να κάνουμε αυτό» ή «δεν χρειάζεται να κάνουμε εκείνο» τους έλεγα: κύριοι κάνετε ένα πολύ μεγάλο λάθος. Εμείς δεν έχουμε σήμερα τίποτα να φοβηθούμε, δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε από τις Διωκτικές Αρχές. Οι Διωκτικές Αρχές του παρελθόντος ενδεχομένως να είχαν ακολουθήσει άλλες λογικές.
Η σύγχρονη ελληνική δημοκρατία από τι να φοβηθεί; Υπάρχει κανείς ο οποίος να αμφισβητεί, ότι στον τόπο μας λειτουργεί άψογα η δημοκρατία; Υπάρχει ένας έστω ο οποίος να έχει βγει και να έχει πει, ότι εμένα μου απαγόρευσαν να μιλήσω, να εκφράσω άποψη; Ίσα – ίσα από πολύ δημοκρατία ενδεχομένως να κινδυνεύουμε να πάθουμε καμιά ζημιά, από την άμετρη χρήση δηλαδή…
Δεν φοβόμαστε τίποτα, αλλά το οποιοδήποτε νομοθετικό πλαίσιο σήμερα κατοχυρώνουμε, οχυρώνει τη δημοκρατία, απέναντι σε όλους αυτούς τους κυρίους, οι οποίοι, βλέπετε τώρα, πόσο χωρίς μέτρο και χωρίς αξιοπρέπεια, χρησιμοποιούν αδύνατους κρίκους, σ’ αυτή την ιστορία.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μιλήσατε για αξιοπρέπεια και εγώ θα κλείσω, γιατί ήθελα να μιλήσουμε για τον Δήμο.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Δεν μιλήσαμε για τον Δήμο.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Όμως θα κλείσω αλλιώς σήμερα την κουβέντα μας. Δεν ξέρω αν πήρατε στα χέρια σας εφημερίδες, αν όχι, θα σας πω ένα από τα θέματα που εμάς, μας ενδιαφέρουν σήμερα, είναι η ανακοίνωση της Ενώσεως Συντακτών για την εικόνα –δεν χρειάζεται να τη διαβάσω έχω πει και το πρωί- για την εικόνα που παρουσιάζουν σήμερα τα μέσα, στο θέμα της τρομοκρατίας.
Παράθυρα, οι συνήθεις καλεσμένοι των μέσων, με άμεση πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό, με άμεση πρόσβαση στο μυαλό του αρχηγού της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας, με άμεση πρόσβαση στις απολογίες των κατηγορουμένων, στις μαρτυρίες, ένα πανηγύρι κυρία Μπακογιάννη.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Μην το λέτε. Γιατί εγώ ήμουν απ’ αυτούς οι οποίοι βγήκαν από την αρχή και είπαν ότι η ιστορία της τρομοκρατίας, είναι πάρα πολύ σοβαρή για να την ευτελίσουμε και ο ευτελισμός της παρουσίασης ή της διαδικασίας, είναι εις βάρος της προσπάθειας καταπολέμησης του φαινομένου.
Και σε αυτό πρέπει κάποια στιγμή να συμφωνήσουμε σ’ αυτό τον τόπο. Δεν είναι εύκολο πράγμα. Δεν είναι εύκολο πράγμα διότι πολλές φορές ξέρετε, δεν έχουν αναλάβει και την ευθύνη για το θέμα των προκηρύξεων, και σήμερα πιστεύω, ότι οι προκηρύξεις, όταν δημοσιεύονταν, ήταν τελικώς ο στόχος της τρομοκρατίας. Η δημοσίευσή τους.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Διαφωνώ μαζί σας.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Διαφωνείτε, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Διαφωνούσα από την αρχή μαζί σας.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι, αυτή όμως είναι η πραγματικότητα.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αλλά και αυτή είναι η ομορφιά της δημοκρατίας, ξέρετε.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Δεν σκότωναν γιατί είχαν προσωπικά με τον Μπακογιάννη, σκότωναν τον Μπακογιάννη για να δημοσιεύσουν την προκήρυξη, η οποία αφορούσε τον Μπακογιάννη.
Τώρα σε πάρα πολλά μέρη του κόσμου αυτό έγινε με συμφωνία κυρίων. Μεταξύ των Ενώσεων Συντακτών και των Ενώσεων Εργοδοτών τέλος πάντων…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ναι των ιδιοκτητών.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Των ιδιοκτητών. Και στην Ισπανία παραδείγματος χάρη. Στην Ισπανία, δεν υπάρχει περίπτωση… Στην Ιταλία, μετά τη δολοφονία του Άλντο Μόρο, δεν δημοσιεύονταν.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κυρία Μπακογιάννη είναι δικό μας θέμα αυτό.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Είναι δικό σας θέμα, αυτό είπα. Εκεί ήταν το λάθος μου. Ότι προσπάθησα να το κάνω αυτό νομοθετικά. Λάθος. Είχα κάνει την προσπάθεια πριν να πείσω, δεν το είχα καταφέρει. Και ήλπιζα ότι διά αυτού του τρόπου θα υπάρχουν λιγότερες δολοφονίες θα ζήσουν κάποιοι άλλοι άνθρωποι έτσι.
Τέλος πάντων. Τώρα η ουσία είναι ότι και σήμερα θα πρέπει να υπάρξει ένας κώδικας δεοντολογίας, διότι έχουμε μπροστά μας μια δίκη ενός έτους. Έχουμε μπροστά μας μια δίκη, που δεν πρέπει να γίνει τηλεοπτική δίκη.
Δεν πρέπει δηλαδή, παράλληλα με την πραγματική δίκη, να έχουμε τηλεοπτική δίκη. Να μεταδίδεται η δίκη με μέτρο, με σοβαρότητα, και από εκεί και πέρα στοπ. Διότι δεν βοηθάει. Όλα τα πράγματα σ’ αυτό τον τόπο πρέπει κάποτε να αποκτήσουν μέτρο.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ναι. Το χάσαμε το μέτρο.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα έχουμε εφεύρει το παν μέτρον άριστον, το ήξεραν και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, ότι είναι κάτι, το οποίο μας λείπει.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Να έλθουμε στον Δήμο;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Να έλθουμε στον Δήμο.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Δεν μπόρεσα να καταλάβω ποτέ, δεν έχω καταλάβει ακόμα και θα μου απαντήσετε, γιατί η Ντόρα Μπακογιάννη, το κορυφαίο στέλεχος της Ν.Δ. ηγετική φυσιογνωμία, πάει να κατεβεί, πάει να παίξει, στο Δήμο της Αθήνας, με μια εκτίμηση, ότι όποιο στέλεχος της Ν.Δ. στην κοινωνία κατέβαινε μεγάλες πιθανότητες έχει να πάρει και τον Δήμο.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Γιατί είναι μια πάρα πολύ μεγάλη πρόκληση για έναν πολιτικό. Για έναν πολιτικό σαν και εμένα, ο οποίος έχει σχεδόν τώρα πολλά χρόνια…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μη λέτε χρόνια..
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: 13 χρόνια είμαι στην Βουλή και είμαι στην πολιτική αρκετά χρόνια, είτε από τη θέση του Υπουργού, είτε του στελέχους της αντιπολίτευσης.
Είναι πάρα πολύ μεγάλη πρόκληση να βρεθείς κοντά σ’ αυτό που λέγεται καθημερινά προβλήματα των ανθρώπων.
Και ξέρετε, τα καθημερινά προβλήματα ουσιαστικά όλοι εμείς τα έχουμε…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είμαστε δύο χρόνια πριν τις εκλογές…
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι, αλλά η τοπική αυτοδιοίκηση α’ βαθμού, από το χαρακτήρα της, είναι αρμόδια για να απαντήσει στα καθημερινά.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θέλετε να μου πείτε δηλαδή, ότι αν η Ν.Δ. κερδίσει στις εκλογές, δεν θα είστε μέλος της κυβέρνησης; Θα παραμείνετε στον Δήμο της Αθήνας.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Όχι βέβαια. Αφού θα είμαι Δήμαρχος ελπίζω. Αν εκλεγώ.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Με αυτό το ενδεχόμενο συζητάμε, ότι θα είστε Δήμαρχος.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι, βεβαίως. Μα είναι λογικό.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πολύ μεγάλη θυσία είναι αυτή για τον Αθηναίο πολίτη.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Γιατί είναι μεγάλη θυσία; Κατ’ εξοχήν δεν είναι θυσία. Ξέρετε ο ρόλος του Δημάρχου είναι ένας πάρα πολύ σημαντικός ρόλος. Ιδιαίτερα εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων έτσι ώστε να γίνει μια αποτελεσματική προσπάθεια. Για να μείνει κάτι μετά από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, σ’ αυτή την πολύπαθη πόλη.
Είναι μια πόλη στην οποία μπορεί να ψηφίζουν 600.000 άνθρωποι περίπου, την βιώνουν όμως, 4.000.000 Έλληνες. Τα καλά της και τα κακά της, τις αδυναμίες της και τα προτερήματά της, τα ζουν καθημερινά, πάρα πολλοί άνθρωποι.
Και δεν μπορείτε να φανταστείτε την ένταση με την οποία οι πολίτες παρουσιάζουν το πρόβλημά τους.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Δημότης Αθηναίων είμαι. Πρέπει να με πείσετε κιόλας.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Να σας πείσω. Δεν μπορεί κι εσείς να μην έχετε σκεφτεί ποτέ, ότι γιατί πρέπει να περπατάω, με ένα καροτσάκι στο δρόμο και να πάθει το παιδί μου διάσειση; Γιατί;
Είναι ορισμένα αυτονόητα πράγματα και αυτονόητα στη λογική των σύγχρονων ευρωπαϊκών πόλεων. Δεν συγκρινόμαστε με άλλου είδους πόλεις.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ελέγχατε τον Δήμο. Το κόμμα ήλεγχε τον Δήμο.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Βέβαια.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κι εσείς και το ΠΑΣΟΚ. Από το ’75 μέχρι σήμερα, έχουμε εναλλαγές Δημάρχων και Δημοτικών Συμβουλίων, που πρόσκεινται στο ΠΑΣΟΚ με Μπέη με όλους αυτούς, Τρίτσης μετά –άλλο πνεύμα έδωσε τη μάχη ο συχωρεμένος.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Κι έδωσε ωραία μάχη.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κι έδωσε ωραία μάχη. Αυτό είναι μια αλήθεια. Μας λείπει ο Τρίτσης.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Σαφώς.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μας λείπει ο Τρίτσης. Κι ο κ.Αβραμόπουλος στην πρώτη 4ετία με απόλυτη κάλυψη, στη δεύτερη 4ετία μας μπέρδεψε όλους.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ακούστε. Εγώ δεν ανήκω σ’ αυτούς τους πολιτικούς, οι οποίοι πιστεύουν ότι, η ιστορία του τόπου αρχίζει από μένα. Και δεν ανήκω σ’ αυτούς τους πολιτικούς, οι οποίοι κάθε φορά, δηλώνουν ότι παρέλαβαν καμένη γη.
Είναι δύο πράγματα που μπορείτε να τα ξεχάσετε από μένα. Εγώ λέω, ότι έγινε μεγάλη προσπάθεια, από όλους τους Δημάρχους της Αθήνας, λέω όμως, ότι τώρα έφθασε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε και ορισμένα θέματα, οριστικώς.
Δηλαδή θέματα τα οποία αφορούν το κομφούζιο των αρμοδιοτήτων στον Δήμο της Αθήνας. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τι γίνεται. Αν κανένας το περιγράψει, μπορούν να γραφτούν θεατρικά έργα.
Με τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει το κράτος τις αρμοδιότητες, η Αθήνα έχει μια ελάχιστη τύχη αλλά και μια πάρα πολύ μεγάλη ατυχία. Διότι από τη μία, έχει όλα τα κυβερνητικά όργανα, εδώ στην Αθήνα: Υπουργεία, Οργανισμοί κλπ., αλλά απ’ την άλλη ο καθένας κάνει ότι θέλει. Μα ότι θέλει.
Σκάβει η ΕΥΔΑΠ; Δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Αποφασίζει η ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας να πεζοδρομήσει και να βγάλει τα φώτα από την Διονυσίου Αρεοπαγίτου; Κάνει έναν καταπληκτικό πεζοδρόμιο και ξεχνάει να βάλει τα φώτα 9 μήνες. Παραπονούνται οι κάτοικοι, λένε «είναι σκοτεινή η Διονυσίου Αρεοπαγίτου», και δεν σας μιλάω για καμιά γωνία δρόμου…
Θέλει να σκάψει ο ΟΤΕ; Σκάβει. Ξεχνάει να κλείσει το πεζοδρόμιο; Δεν πειράζει. Δεν γίνεται άλλο αυτή η ιστορία.
Δηλαδή πρέπει κάποια στιγμή να υπάρξει ένας συντονισμός σ’ αυτή την πόλη. Πρέπει κάποια στιγμή να διεκδικήσουμε, κι είναι ευκαιρία τώρα, διότι όλοι είναι πιο ευαίσθητοι -ξέρετε το λέω και ιδιοτελώς. Τώρα όλοι θέλουν να δείξει η Αθήνα, το καλό της πρόσωπο, εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων.
Ας βάλουμε όλοι ένα χεράκι. Να δουλέψουμε μαζί αλλά να ξεκαθαρίσουμε τις αρμοδιότητες.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τον κύριο Ναυπλιώτη και τους λοιπούς τους τιμωρήσατε; Γιατί δεν τους βάλατε στο ψηφοδέλτιο; Να βάλουν κι αυτοί ένα χεράκι. Στελέχη της Ν.Δ. είναι.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ακούστε. Δεν είναι δικός μου ρόλος να τιμωρήσω κανέναν. Εγώ πιστεύω ότι είναι το αίτημα της ανανέωσης πάρα πολύ ισχυρό. Ότι οι άνθρωποι που έχουν προσφέρει και τους αναγνωρίζεται η προσφορά τους για ένα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, τους τιμάμε, αλλά από εκεί και πέρα, πρέπει να υπάρξει νέο αίμα, πρέπει να υπάρξουν νέες ιδέες.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αυτή είναι μια πολιτική επιλογή ανανέωσης.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Βεβαίως. Να σας πω κάτι; Και μέσα στη Ν.Δ. εγώ είμαι γνωστή γι’ αυτό, και παλεύω επί χρόνια, να μπει νέο αίμα στην πολιτική. Το χρειάζεται η δημοκρατία, το χρειάζεται η πολιτική, το χρειαζόμαστε όλοι.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Την κυρία Λουλέ, τι τη χρειαζόσασταν;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Τι τη χρειαζόμουν την κα Λουλέ; Την χρειαζόμουν την κα Λουλέ, γιατί η κα Λουλέ..
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εδώ βγήκε η είδηση ξέρετε.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι; Η κα Λουλέ είναι ένας άνθρωπος αξιόλογος, ένας άνθρωπος ο οποίος έχει να προσφέρει κι έχω πει πάρα πολλές φορές, ότι η υπόθεση της τοπικής αυτοδιοίκησης δεν είναι υπόθεση με κομματικά καπέλα.
Και ότι αυτό το οποίο χρειάζεται είναι να ενώσουμε τις δυνάμεις μας. Η Αθήνα μας ενώνει, και πιστέψτε με, όποιο και να είναι αύριο το Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας εγώ είμαι απολύτως βέβαιη, από όποιο χώρο κι αν προέρχονται οι Δημοτικοί Σύμβουλοι, ότι αυτά που μας ενώνουν, είναι χίλιες φορές περισσότερα, από το οποιοδήποτε ενδεχομένως μπορούν να μας χωρίσουν.
Διότι έχουμε έναν στόχο. Έναν πολύ συγκεκριμένο στόχο. Κι ο στόχος μας είναι, η πόλη αυτή να γίνει καλύτερη, πιο βιώσιμη, με καλύτερη ποιότητα ζωής.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αλλά υπάρχουν και πολιτικές γι’ αυτό, δεν είναι ενιαίος ο δρόμος. Υπάρχουν κι οι πολιτικές.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Δεν νομίζω ότι είναι και τόσο πολύ μεγάλες οι διαφορές.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Λέτε;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Αν δείτε δηλαδή, την ουσία, θα δείτε ότι δεν είναι τόσο πολύ κολοσσιαίες…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σαν ζουζούνι τώρα μπαίνω και σας ρωτώ, μια με τη Λουλέ, και μια με τον Τζανετάκο, τι αριστερά δεκανίκια είναι αυτά που αναζητά η Ν.Δ.;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Πρώτα απ’ όλα, με συγχωρείτε, αλλά δεν θα έλεγα ποτέ τη συνεργασία μεταξύ πολιτικών, δεκανίκι. Είναι μια έκφραση, την οποία χρησιμοποιούσε παλιά το ΠΑΣΟΚ.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μην κοιτάτε εμένα.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Κι από εκείνη την εποχή, να το πω, το θεωρούσα ύβρη για την Αριστερά. Δηλαδή θυμάστε το απαξιωτικό: «το ΠΑΣΟΚ και οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις»…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ναι, οι λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις..
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Δηλαδή ήταν … Εγώ έλεγα εντάξει, αλλά…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εντάξει το ΠΑΣΟΚ. Οι λοιποί ποιοι είναι τώρα;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Είναι και ντροπή. Έναν χώρο, μια πολιτική δύναμη, να την παρουσιάζεις ως λοιπή δημοκρατική δύναμη, ή δεκανίκι κλπ. Τίποτα από όλα αυτά δεν είναι. Στη δική μας λογική θα σας πω, δεν είναι.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ωραία. Έχουμε δύο πρόσωπα ιστορικά. Ο Πρόεδρος της ΕΠΕ ο κ.Τζανετάκος, η κα Λουλέ…
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Θα σας πω. Πρώτα απ’ όλα για να μιλήσουμε για τον χώρο του Κέντρου, ο οποίος είναι μέσα στην ιδεολογία της Ν.Δ. από την εποχή που ξεκίνησε η Ν.Δ. -από τις πρώτες κουβέντες δηλαδή του Κωνσταντίνου Καραμανλή που έλεγε ότι η Ν.Δ. έρχεται ιδεολογικά να καλύψει ολόκληρο αυτόν το χώρο …
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κυρία Μπακογιάννη θα ήθελα ένα δείπνο να είμαι παρών, και ο κ.Ψωμιάδης να τρώει με τον κ.Τζανετάκο.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Μια χαρά θα τα πάνε. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Ακούστε. Εμείς αποφασίσαμε ότι πιστεύουμε και δώσαμε και πολύ μεγάλη μάχη, εγώ προσωπικά –δεν ξέρω αν ρωτούσατε κάποιον άλλον- αλλά εγώ προσωπικά, πάντοτε πίστευα, ότι η μεγάλη δύναμη των κομμάτων είναι η πολυσυλλεκτικότητα τους και το εύρος τους.
Κάποια στιγμή στη Ν.Δ., το κλείσαμε αυτό το εύρος. Στενέψαμε. Ήταν λάθος. Η Ν.Δ. είναι ένα μεγάλο πολυσυλλεκτικό κόμμα.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εξουσίας.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Εξουσίας. Και το ερώτημα το οποίο τίθεται…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το τονίζω αυτό, να τονίσω την ανάγκη πολυσυλλεκτικότητας…
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι. Θα σας πω. Γιατί έχω μια πολιτική άποψη πάνω σ’ αυτό.
Το ερώτημα, το οποίο τίθεται, είναι. Θα χωριστούμε σε μικρά κομματίδια; Θα διαλέξει ο καθένας τον δρόμο του; Θα συνεργαζόμαστε μετά στην κυβέρνηση; Θα ξαναχωρίζουμε παραμονές εκλογών για να διεκδικήσουμε την ψήφο, με μοιραία πολύ λιγότερο πειστικά επιχειρήματα; Ή θα βρούμε θα λύσουμε τις διαφορές μας πριν από τις εκλογές; Και θα πάμε με ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα;
Εγώ πιστεύω ότι τα μεγάλα κόμματα, που υπάρχουν στην Ελλάδα σήμερα, έχουν ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Δεν επιτρέπουν ακραίες εκφράσεις κομματικές. Κι όταν λέω ακραίες, εννοώ αυτά που παρουσιάστηκαν στην Ευρώπη.
Το ότι δηλαδή σήμερα το ΠΑΣΟΚ αποτυγχάνει κατά τη γνώμη μας, και το ότι υπάρχει η Ν.Δ. ως εναλλακτική πρόταση, η οποία δεν έχει ευθύνη για τα 8 χρόνια που ήταν το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, είναι ελπίδα, για τον κόσμο, και δεν χρειάζεται ο κόσμος να απευθυνθεί σε άλλα ακραία κόμματα, όπως στην Ευρώπη, όπου οι κυβερνήσεις συνεργασίας, δημιούργησαν τα άλλα.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κατάλαβα τι λέτε. Ερώτηση; Μάλλον κλείνουμε σιγά-σιγά, βλέπω και την ώρα.
Υπέρβαση. Όπως και να το κάνεις, είναι υπέρβαση, το άνοιγμα και η προσπάθεια που κάνει η Ν.Δ. και εσείς με ανθρώπους της Αριστεράς, ή που έχουν περάσει, έχουν γράψει την ιστορία τους στον χώρο της Αριστεράς.
Αυτή την υπέρβαση, αυτό δεν θα ήταν υπέρβαση θα ήταν λογικό φαινόμενο, δεν θα μπορούσαμε να τη δούμε με μια συνεργασία με τον κ.Σαμαρά; Τι θα γίνει με αυτό τον άνθρωπο δηλαδή; Θα είναι εκτός; Θα είναι εντός; Τι θα γίνει με τον κ.Αβραμόπουλο; Ο οποίος διέλυσε και το κόμμα του. Χωράνε; Σε ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα; Χωράνε όλες αυτές οι προσωπικότητες;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Κατ’ αρχήν μη μπερδεύουμε τα πράγματα, γιατί είναι διαφορετικό το κάθε θέμα.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Να σας την πω λίγο κυρία Μπακογιάννη.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Με έχουν ρωτήσει τόσες φορές.
Τα πράγματα είναι απλά. Ένα κόμμα σκέπτεται και το όφελος το οποίο θα έχει, μην κοροϊδευόμαστε. Η πολυσυλλεκτικότητα έχει έναν στόχο, την πλειοψηφία. Να μην έχουμε τώρα ψευδαισθήσεις.
Άρα η πολυσυλλεκτικότητα βοηθά, υπό την προϋπόθεση ότι δεν κάνει ζημιά. Υπάρχουν οι περιπτώσεις, όπου το να βάλεις ένα άνθρωπο μέσα, μπορεί να σου διώξει πάρα πολλούς άλλους. Άρα το εκτιμάς και πολιτικά.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Δεν είναι θυμός, για κινήσεις του παρελθόντος, η περίπτωση του κ.Σαμαρά δηλαδή λέτε;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Όχι. Στην πολιτική δεν έχεις περιθώρια προσωπικών εκδικητικών τάσεων ούτε προσωπικών να βγάλει κανένας το ντέρτι του. Δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα είναι καθαρά πολιτικό.
Η δική μου εκτίμησή είναι ότι υπάρχει και ένα άλλο στοιχείο το οποίο δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Είναι το στοιχείο της πολιτικής ηθικής.
Όταν βαθιά μέσα σου, δίνεις τη μάχη….
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εντάξει. Υπάρχουν και τα πολιτικά λάθη…
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Μα βεβαίως. Αλλά υπάρχει και το στοιχείο της ηθικής. Τέλος πάντων, δεν θέλω να μπω εκεί.
Από εκεί και πέρα ο κ.Αβραμόπουλος είναι μια άλλη περίπτωση. Ο κ.Αβραμόπουλος φαντάζομαι…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Γιατί; Δεν ανέκοψε την άνοδο της Ν.Δ. στην εξουσία ο κ.Αβραμόπουλος; Με τον έναν, ή με τον άλλο τρόπο;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Δεν το ξέρω αυτό.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θα μπορούσα να το πω εγώ. Εκτίμηση κάνω.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Εντάξει. Κι εγώ θα μπορούσα να πω, πολλά άλλα πράγματα, αλλά αυτό δεν το ξέρουμε για να είμαστε σίγουροι.
Αυτό το οποίο ξέρουμε είναι, ότι έκανε μια δική του προσωπική προσπάθεια, από εκεί και πέρα, αν αύριο το πρωί, επιθυμεί να συνεργαστεί με τη Ν.Δ. νομίζω πως δεν θα υπάρξει κανείς…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ως φυσικό πρόσωπο εννοείτε;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ως άτομο;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι. Βεβαίως ως άτομο. Αφού δεν υπάρχει πια κόμμα. Διαλύθηκε.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είναι παράγων ο ίδιος όμως. Μπαίνει ως αρχηγός.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ελάτε τώρα. Κοιτάξτε…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Είχε τον τίτλο του πρώην Προέδρου… Δηλαδή…
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Βεβαίως.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Άλλο τι έγινε ύστερα.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι αλλά ο καθένας κάνει μια πολιτική πορεία. Ξέρετε ο λαός μας κρίνει όλους. Κι ο ελληνικός λαός κρίνει αυστηρά. Άρα όλοι κρινόμαστε από αυτό το εκλογικό σώμα στο οποίο απευθυνόμαστε, νομίζω ότι αυτό το οποίο πρέπει να ισχύει πάντοτε είναι, ότι η συνεργασία είναι καλύτερη από τη μη συνεργασία.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ναι αυτό είναι αλήθεια. Για τις δημοκρατίες..
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ειδικά αυτή τη λογική. Δεν είναι μόνο πρόβλημα της δημοκρατίας, είναι και το πρόβλημα που έχουμε στην Ελλάδα εμείς οι πολιτικοί.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Θα δούμε και εκεί τις επιτυχίες λέτε;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Δηλαδή είμαστε πάρα πολύ καλοί κάθε φορά σε ατομικές πορείες, δεν είμαστε πολύ καλοί, στο να συνεργαστούμε μεταξύ μας.
Η έννοια αυτή πρέπει να μπει στο μυαλό των ανθρώπων πια και των σύγχρονων πολιτικών.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Κλείνω με την τελευταία ερώτηση. Πόσο νέα τελικά, είναι η Ν.Δ. σήμερα;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Είναι πολύ νέα. Είναι μια νέα-νέα δημοκρατία, είναι πολύ νέα, είμαστε πολλά χρόνια στην αντιπολίτευση, υπάρχουν καινούριοι άνθρωποι, που έχουν μπει μέσα στη Ν.Δ. υπάρχουν και παλιοί.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Υπάρχουν και παλιοί.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Μα βεβαίως υπάρχουν και παλιοί. Και αλίμονο αν λειτουργούσαμε και ρατσιστικά.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Καταλαβαίνετε τώρα το υπονοούμενό μου. Δεν το είπα ηλικιακά. Παλιοί στις αντιλήψεις..
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι υπάρχουν. Μα να σας πω κάτι; Η ελληνική κοινωνία, είναι μια κοινωνία, στην οποία μέσα της υπάρχουν όλες αυτές οι διεργασίες.
Όταν θες λοιπόν να την εκφράσεις, κατά το δυνατόν καλύτερα…
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Όταν ένας αριστερός θα έλεγα δεν θα φοβηθεί –κυριολεκτώ- κατ’ αρχήν να έχει Ν.Δ. στην εξουσία και σε δεύτερο λόγο, να ψηφίσει ακόμα, ένα πρόσωπο της Ν.Δ. τότε θα έχετε πετύχει.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Ναι, αλλά νομίζω ότι αυτό είναι ένα κεκτημένο του ’89 δεν είναι κάτι σημερινό. Και δεν εννοώ τη συγκυβέρνηση. Εννοώ το τέλος αυτής της αντίληψης.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει σήμερα κανένας πολίτης αυτής της χώρας, ο οποίος να φοβάται. Κανένας.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εσείς δηλαδή δεν μετανιώνετε για τη συνεργασία του ’89;
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Όχι. Δεν υπάρχει πολίτης, ο οποίος να φοβάται σήμερα, στη σημερινή δημοκρατία.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Αυτό είναι αλήθεια.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Και σας το λέει ένας άνθρωπος ο οποίος ξέρει τι θα πει. Δηλαδή το λέω μετά λόγου γνώσεως.
Άρα σήμερα πολιτικά θα κρίνουμε. Χωρίς τα βιώματα του παρελθόντος. Είμαστε ο καθένας από μας, περήφανος, για το μετερίζι του, από εκεί που ξεκίνησε.
Πιστεύουμε σ’ αυτά τα οποία πιστεύουμε, αλλά δεν θα αντιδρούμε η δική μας γενιά, συμπλεγματικά, για το χθες.
Ο στόχος ο δικός μας, είναι το αύριο. Γι’ αυτό το αύριο λοιπόν, πρέπει να παλέψουμε. Και για την Αθήνα, αλλά και για τον τόπο μας, αυτό το αύριο, επιτρέπει σε όποιον θέλει, να κρίνει πρόσωπα και προγράμματα, και να μη αντιδρά με λογική του χθες.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Τον πήχη γιατί τον κατεβάσατε; Για να κλείσω με αυτή την ερώτηση.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Εγώ κατέβασα τον πήχη;
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ναι.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Γιατί;
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εσείς θα μου πείτε γιατί.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Μα δεν κατέβασα κανένα πήχη. Σας διαβεβαιώ ότι πιστεύω ότι θα γίνω Δήμαρχος. Δεν υπάρχει κανένας πήχης ο οποίος να έχει κατέβει.
ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.
ΝΤ.ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ: Να είστε καλά.